Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Book 1
Book 2
Chapter 1§ 2.1 Chapter 2§ 2.2 Chapter 3§ 2.3 Chapter 4§ 2.4 Chapter 5§ 2.5 Chapter 6§ 2.6 Chapter 7§ 2.7 Chapter 8§ 2.8 Chapter 9§ 2.9 Chapter 10§ 2.10 Chapter 11§ 2.11 Chapter 12§ 2.12 Chapter 13§ 2.13 Chapter 14§ 2.14 Chapter 15§ 2.15 Chapter 16§ 2.16 Chapter 17§ 2.17 Chapter 18§ 2.18 Chapter 19§ 2.19 Chapter 20§ 2.20 Chapter 21§ 2.21 Chapter 22§ 2.22 Chapter 23§ 2.23 Chapter 24§ 2.24 Chapter 25§ 2.25 Chapter 26§ 2.26 Chapter 27§ 2.27 Chapter 28§ 2.28 Chapter 29§ 2.29 Chapter 30§ 2.30 Chapter 31§ 2.31 Chapter 32§ 2.32 Chapter 33§ 2.33 Chapter 34§ 2.34 Chapter 35§ 2.35 Chapter 36§ 2.36 Chapter 37§ 2.37 Chapter 38§ 2.38 Chapter 39§ 2.39 Chapter 40§ 2.40 Chapter 41§ 2.41 Chapter 42§ 2.42 Chapter 43§ 2.43 Chapter 44§ 2.44 Chapter 45§ 2.45 Chapter 46§ 2.46 Chapter 47§ 2.47 Chapter 48§ 2.48 Chapter 49§ 2.49 Chapter 50§ 2.50 Chapter 51§ 2.51 Chapter 52§ 2.52 Chapter 53§ 2.53 Chapter 54§ 2.54 Chapter 55§ 2.55 Chapter 56§ 2.56 Chapter 57§ 2.57 Chapter 58§ 2.58 Chapter 59§ 2.59 Chapter 60§ 2.60 Chapter 61§ 2.61 Chapter 62§ 2.62 Chapter 63§ 2.63 Chapter 64§ 2.64 Chapter 65§ 2.65 Chapter 66§ 2.66 Chapter 67§ 2.67 Chapter 68§ 2.68 Chapter 69§ 2.69 Chapter 70§ 2.70 Chapter 71§ 2.71 Chapter 72§ 2.72 Chapter 73§ 2.73 Chapter 74§ 2.74 Chapter 75§ 2.75 Chapter 76§ 2.76 Chapter 77§ 2.77 Chapter 78§ 2.78 Chapter 79§ 2.79 Chapter 80§ 2.80 Chapter 81§ 2.81 Chapter 82§ 2.82 Chapter 83§ 2.83 Chapter 84§ 2.84 Chapter 85§ 2.85 Chapter 86§ 2.86 Chapter 87§ 2.87 Chapter 88§ 2.88 Chapter 89§ 2.89 Chapter 90§ 2.90 Chapter 91§ 2.91 Chapter 92§ 2.92 Chapter 93§ 2.93 Chapter 94§ 2.94 Chapter 95§ 2.95 Chapter 96§ 2.96 Chapter 97§ 2.97 Chapter 98§ 2.98 Chapter 99§ 2.99 Chapter 100§ 2.100 Chapter 101§ 2.101 Chapter 102§ 2.102 Chapter 103§ 2.103 Chapter 104§ 2.104 Chapter 105§ 2.105 Chapter 106§ 2.106 Chapter 107§ 2.107 Chapter 108§ 2.108 Chapter 109§ 2.109
Book 3
Book 4
Book 5
Book 6
Book 7
Book 8
Book 9
Book 10
Book 11
Book 12
Book 13
Book 14
Book 15
Book 16
Book 17
Book 18
Book 19
Book 20
Book 21
Book 22
Book 23
Book 24
Book 25
Book 26
Book 27
Book 28
Book 29
Book 30
Book 31
Book 32
Book 33
Book 34
Book 35
Book 36
Book 37
Pliny the Elder · Naturalis Historia

Book 2, Chapter 8

Text kindly provided by Perseus

Hinc redeamus ad reliqua naturae. sidera, quae adfixa diximus mundo, non illa[1], ut existimat volgus,[2] singulis attributa nobis et clara divitibus, minora pauperibus, obscura defectis ac pro sorte cuiusque lucentia adnumerata mortalibus, cum[3] suo quaeque homine orta[4] moriuntur[5] nec aliquem exstingui decidua significant.

non[6] tanta caelo societas nobiscum est, ut nostro fato mortalis sit ibi[7] quoque siderum fulgor. illa nimio alimento tracti umoris ignea[8] vi abundantiam reddunt, cum[9] decidere creduntur, ut[10] apud nos quoque luminibus[11] accensis liquore olei notamus[12] accidere .

ceterum aeterna caelestibus[13] est natura intexen[14]- tibus mundum intextuque[15] concretis, potentia autem ad terram magnopere eorum pertinens, quae propter effectus claritatemque et magnitudinem in tanta subtilitate nosci potuerunt, sicut suo demonstrabimus loco. circulorum[16] quoque caeli ratio in terrae mentione aptius dicetur, quando ad eam tota pertinet, signiferi modo inventoribus[17] non dilatis. obliquitatem eius intellexisse, hoc est rerum[18] fores[19] aperuisse,

[20] Anaximander Milesius traditur primus Olympiade quinquagesima octava, signa deinde in eo Cleostratus, et prima arietis ac sagittarii, sphaeram ipsam[21] ante multo Atlas.

Nunc relicto mundi ipsius corpore reliqua inter caelum terrasque tractentur.

summum esse quod vocant Saturni sidus ideoque minimum videri et maximo ambire circulo ac tricesimo anno ad brevissima sedis suae principia regredi certum est, omnium autem errantium siderum meatus, interque[22] ea solis et lunae, contrarium mundo agere cursum, id[23] est laevum, illo semper in dextra[24] praecipiti.

et quamvis adsidua conversione immensae celeritatis attollantur ab eo rapianturque in occasum, adverso tamen ire motu per suos quaeque passus. ita fieri, ne convolutus aer eandem in partem aeterna mundi vertigine ignavo globo torpeat, sed fundatur adverso siderum verbere discretus et digestus.

[25] Saturni autem sidus gelidae ac rigentis esse naturae, multumque ex[26] eo inferiorem[27] Iovis circulum et ideo motu celeriore[28] duodenis circumagi annis. tertium Martis, quod quidam Herculis vocant, igne[29] ardens[30] solis vicinitate, binis fere[31] annis converti, ideoque huius ardore nimio et rigore[32] Saturni, interiectum ambobus, ex utroque temperari Iovem salutaremque fieri.

[33] deinde[34] solis meatum esse partium quidem trecentarum sexaginta, sed ut observatio umbrarum eius redeat ad notas[35], quinos annis dies adici superque quartam partem diei. quam ob causam quinto anno unus intercalarius[36] dies additur, ut temporum ratio solis[37] itineri[38] congruat.

[39]Infra solem ambit ingens sidus appellatum Veneris, alterno meatu vagum[40] ipsisque cognominibus aemulum solis ac lunae. praeveniens quippe et ante matutinum exoriens luciferi nomen accepit[41] ut sol alter diemque maturans, contra ab occasu refulgens nuncupatur vesper ut prorogans lucem vicemve[42] lunae reddens.

[43] quam naturam eius Pythagoras Samius primus deprehendit Olympiade circiter XLII[44], qui fuit urbis Romae[45] annus CXLII[46]. iam[47] magnitudine extra cuncta alia sidera est, claritatis quidem tantae, ut unius huius stellae radiis umbrae reddantur. itaque et in magno nominum ambitu[48] est. alii enim lunonis, alii Isidis, alii Matris Deum appellavere.

[49] huius natura cuncta generantur in terris. namque in alterutro[50] exortu genitali rore con[51]- spergens non[52] terrae modo conceptus inplet, verum animantium quoque omnium[53] stimulat. signiferi autem ambitum peragit trecenis[54] et duodequinquagenis diebus, a sole numquam absistens partibus sex atque quadraginta longius, ut Timaeo placet.

[55]Simili ratione, sed nequaquam magnitudine aut vi, proximum illi Mercurii sidus, a quibusdam appellatum Apollinis, inferiore circulo fertur VIIII diebus ociore ambitu, modo ante solis exortum, modo post occasum splendens, numquam ab eo XXII[56] parlibus remotior[57], ut Cidenas[58] et[59] Sosigenes docent. ideo et peculiaris horum siderum ratio[60] est neque communis cum supra dictis.

nam ea et quarta parte caeli a sole abesse et tertia, et adversa soli saepe cernuntur, maioresque alios habent cuncta plenae[61] conversionis ambitus in[62] magni[63] anni ratione dicendos. [64]

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation