Etiam plena nox erat mulierque
cenae mandata curaverat, cum Eumolpus ostium pulsat. Interrogo ego: “quot
estis?” obiterque per rimam foris speculari diligentissime coepi, num
Ascyltos una venisset. Deinde ut solum hospitem vidi, momento recepi. Ille
ut se in grabatum reiecit viditque Gitona in conspectu ministrantem, movit
caput et “Laudo” inquit “Ganymedem. Oportet hodie bene sit.” Non delectavit
me tam curiosum principium timuique, ne in contu bernium
recepissem Ascylti parem. Instat Eumolpus, et cum puer illi potionem
dedisset, “Malo te” inquit “quam balneum totum” siccatoque avide poculo
negat sibi unquam acidius fuisse. “Nam et dum lavor” ait “paene vapulavi,
quia conatus sum circa solium sedentibus carmen recitare, et postquam de
balneo tanquam de theatro eiectus sum, circuire omnes angulos coepi et clara
voce Encolpion clamitare. Ex altera parte iuvenis nudus, qui vestimenta
perdiderat, non minore clamoris indignatione Gitona flagitabat. Et me quidem
pueri tanquam insanum imitatione petulantissima deriserunt, ilium autem
frequentia ingene circumvenit cum plausu et admiratione timidissima. Habebat
enim inguinum pondus tam grande, ut ipsum hominem laciniam fascini crederes.
O iuvenem laboriosum: puto ilium pridie incipere, postero die finire. Itaque
statim invenit auxilium; nescio quis enim, eques Romanus ut aiebant infamis,
sua veste errantem circumdedit ac domum abduxit, credo, ut tam magna fortuna
solus uteretur. At ego ne mea quidem vestimenta ab officioso custode recepissem, nisi notorem dedissem. Tanto
magis expedit inguina quam ingenia fricare.” Haec Eumolpo dicente mutabam
ego frequentissime vultum, iniuriis scilicet inimici mei hilaris, commodis
tristis. Utcunque tamen, tanquam non agnoscerem fabulam, tacui et cenae
ordinem explicui [gap]