Non est moratus Stichus, sed et
stragulam albam et praetextam in triclinium attulit [gap]
iussitque nos temptare, an bonis lanis essent confecta. Tum subridens “Vide
tu” inquit “Stiche, ne ista mures tangant aut tineae? alioquin te vivum
comburam. Ego gloriosus volo efferri, ut totus mihi populus bene
imprecetur.” Statim ampullam nardi aperuit omnesque nos unxit et “Spero”
inquit “futurum ut aeque me mortuum iuvet tanquam vivum.” Nam vinum quidem
in vinarium iussit infundi et “Putate vos” ait “ad parentalia mea invitatos
esse.”
Ibat res ad summam nausea, cum Trimalchio
ebrietate turpissima gravis novum acroama, cornicines, in triclinium iussit
adduci, fultusque cervicalibus multis extendit se super torum extremum et
“Fingite me” inquit “mortuum esse. Dicite aliquid belli.” Consonuere
cornicines funebri strepitu. Unus praecipue servus libitinarii illius, qui
inter hos honestissimus erat, tam valde intonuit, ut totam concitaret
viciniam, Itaque vigiles, qui custodiebant vicinam
regionem, rati ardere Trimalchionis domum, effregerunt ianuam subito et cum
aqua securibusque tumultuari suo iure coeperunt. Nos occasionem
opportunissimam nacti Agamemnoni verba dedimus raptimque tam plane quam ex
incendio fugimus.