Libenter quidem parui ancillae
verbaque codicillis talia imposui: “Polyaenos Circae salutem. Fateor me,
domina, saepe peccasse; nam et homo sum et adhuc iuvenis. Nunquam tamen ante
hunc diem usque ad mortem deliqui. Habes confitentem reum: quicquid
iusseris, merui. Proditionem feci, hominem occidi, templum violavi: in haec
facinora quaere supplicium. Sive occidere placet, ferro meo venio, sive
verberibus contenta es, curro nudus ad dominam. Illud unum memento, non me
sed instrumenta peccasse. Paratus miles arma non habui. Quis hoc turbaverit,
nescio. Forsitan animus antecessit corporis moram, forsitan dum omnia
concupisco, voluptatem tempore consumpsi. Non invenio, quod feci. Paralysin
tamen cavere iubes: tanquam ea[1] maior fieri possit, quae abstulit mihi,
per quod etiam te habere potui. Summa tamen excusationis meae haec est:
placebo tibi, si me culpam emendare permiseris” [gap]
Dimissa cum eiusmodi pollicitatione
Chryside curavi [2]
diligentius noxiosissimum corpus, balneoque praeterito modica unctione usus,
mox cibis validioribus pastus, id est bulbis cochlearumque sine iure
cervicibus, hausi parcius merum. Hinc ante somnum levissima ambulatione
compositus sine Gitone cubiculum intravi. Tanta erat placandi cura, ut
timerem, ne latus meum frater convelleret.