“molestum est quod puer hospiti
placet. Quid autem? Non commune est, quod natura optimum fecit? Sol omnibus
lucet. Luna innumerabilibus comitata sideribus etiam feras ducit ad pabulum.
Quid aquis dici formosius potest? In publico tamen manant. Solus ergo amor
furtum potius quam praemium erit? Immo vero nolo habere bona, nisi quibus
populus inviderit. Unus, et senex, non erit gravis; etiam cum voluerit
aliquid sumere,opus anhelitu prodet.” Haec ut infra fiduciam posui
fraudavique animum dissidentem, coepi somnum obruto tunicula capite mentiri.
Sed repente quasi destruente fortuna constantiam
meam eiusmodi vox super constratum puppis congemuit: “ergo me derisit?” Et
haec quidem virilis et paene auribus meis familiaris animum palpitantem
percussit. Ceterum eadem indignatione mulierlacerata ulterius excanduit et
“Si quis deus manibus meis” inquit “Gitona imponeret, quambene exulem
exciperem.”[1] Uterque nostrum tam inexpectato
ictus sono amiserat sanguinem. Ego praecipue quasi somnio quodam turbulento
circumactus diu vocem collegi tremebundisque manibus Eumolpi iam in soporem
labentis laciniam duxi et “Per fidem” inquam “pater, cuius haec navis est,
aut quos vehat, dicere potes?” Inquietatus ille moleste tulit et “Hoc erat”
inquit “quod placuerat tibi, ut supra constratum navis occuparemus
secretissimum locum, ne nos patereris requiescere? Quid porro ad rem
pertinet, si dixero Licham Tarentinum esse dominum
huiusce navigii, qui Tryphaenam exulem Tarentum ferat?”