Postquam lustravi oculis totam
urbem, in cellulam redii, osculisque tandem bona fide exactis alligo
artissimis complexibus puerum fruorque votis usque ad invidiam felicibus.
Nec adhuc quidem omnia erant facta, cum Ascyltos furtim se foribus admovit
discussisque fortissime claustris invenit me cum fratre ludentem. Risu
itaque plausuque cellulam implevit, opertum me amiculo evolvit et Quid
agebas inquit “frater sanctissime, qui diverti contubernium[1] facis?” Nec se solum intra verba continuit,
sed lorum de pera solvit et me coepit non perfunctorie verberare, adiectis
etiam petulantibus dictis: “Sic dividere cum fratre nolito” [gap]