Tacentibus adhuc nobis et ad
neutram partem adsentationem flectentibus intravit ipsa, una comitata
virgine, sedensque super torum meum diu flevit. Ac ne tune quidem nos ullum
adiecimus verbum, sed attoniti expectavimus lacrimas ad ostentationem
doloris paratas. Ut ergo tam ambitiosus detumuit[1] imber, retexit
superbum pallio caput et manibus inter se usque ad articulorum strepitum
constrictis “Quaenam est” inquit “haec audacia, aut ubi fabulas etiam
antecessura latrocinia didicistis? misereor mediusfidius vestri; neque enim
impune quisquam quod non licuit, adspexit. Utique nostra regio tam
praesentibus plena est numinibus, ut facilius possis deum quam hominem
invenire. Ac ne me putetis ultionis causa huc venisse, aetate magis vestra
commoveor quam iniuria mea. Imprudentes enim, ut adhuc puto, admisistis
inexpiabile scelus. Ipsa quidem illa nocte vexata tam peri culoso inhorrui frigore, ut tertianae etiam impetum timeam. Et ideo
medicinam somnio petii iussaque sum vos perquirere atque impetum morbi
monstrata subtilitate lenire. Sed de remedio non tam valde laboro; maior
enim in praecordiis dolor saevit, qui me usque ad necessitatem mortis
deducit, ne scilicet iuvenili impulsi licentia quod in sacello Priapi
vidistis, vulgetis deorumque consilia proferatis in populum. Protendo igitur
ad genua vestra supinas manus petoque et oro, ne nocturnas religiones iocum
risumque faciatis, neve traducere velitis tot annorum secreta, quae vix
mille homines noverunt.”