Quasi per caliginem vidi Gitona in
crepidine semitae stantem et in eundem locum me conieci
[gap] Cum quaererem numquid nobis in prandium frater
parasset, consedit puer super lectum et manantes lacrimas pollice
extersit.[1] Perturbatus ego habitu fratris, quid accidisset,
quaesivi. Et ille tarde quidem et invitus, sed postquam precibus etiam
iracundiam miscui,“Tuus” inquit “iste frater seu comes paulo ante in
conductum accucurrit coepitque mihi velle pudorem extorquere.
Cum ego proclamarem, gladium strinxit [2] et 'Si Lucretia es' inquit 'Tarquinium invenisti.'”
Quibus ego auditis intentavi in
oculos Ascylti manus [3] et
“Quid dicis” inquam “muliebris patientiae
scortum, cuius ne spiritus quidem purus est?” Inhorrescere se finxit
Ascyltos, mox sublatis fortius manibus longe maiore nisu clamavit: “Non
taces” inquit “gladiator obscene, quem de [gap] ruina harena
dimisit? Non taces, nocturne percussor, qui ne tum quidem, cum fortiter
faceres, cum pura muliere pugnasti, cuius eadem ratione in viridario frater
fui, qua nunc in deversorio puer est?”