“Me, ut puto, hominem non ignotum,
elegerunt ad hoc officium [legatum] petieruntque, ut se
reconciliarem aliquando amicissimis. Nisi forte putatis iuvenes casu in has
plagas incidisse, cum omnis vector nihil prius quaerat, quam cuius se
diligentiae credat. Flectite ergo mentes satisfactione lenitas, et patimini
liberos homines ire sine iniuria, quo destinant. Saevi quoque
implacabilesque domini crudelitatemn suam impediunt, si quando paenitentia
fugitivos reduxit, et dediticiis hostibus parcimus. Quid ultra petitis aut
quid vultis? In conspectu vestro supplices iacent iuvenes ingenui, honesti,
et quod utroque potentius est, familiaritate vobis aliquando coniuncti. Si
mehercules intervertissent pecuniam vestram, si fidem proditione laesissent, satiari tamen potuissetis hac poena, quam
videtis. Servitia ecce in frontibus cernitis et vultus ingenuos voluntaria
poenarum lege proscriptos.” Interpellavit deprecationem
supplicii[1] Lichas et “Noli” inquit “causam confundere, sed impone
singulis modum. Ac primum omnium, si ultro venerunt, cur nudavere crinibus
capita? Vultum enim qui permutat, fraudem parat, non satisfactionem. Deinde,
si gratiam a legato moliebantur, quid ita omnia fecisti, ut quos tuebaris,
absconderes? Ex quo apparet casu incidisse noxios in plagas et te artem
quaesisse, qua nostrae animadversionis impetum eluderes. Nam quod invidiam
facis nobis ingenuos honestosque clamando, vide, ne deteriorem facias
confidentia causam. Quid debent laesi facere, ubi rei ad poenam confugiunt?
At enim amici fuerunt nostri: eo maiora meruerunt supplicia; nam qui ignotos
laedit, latro appellatur, qui amicos, paulo minus quam parricida.” Resolvit
Eumolpos tam iniquam declamationem et “Intellego” inquit “nihil magis obesse
iuvenibus miseris, quam quod nocte deposuerunt capillos: hoc argumento
incidisse videntur in navem, non venisse. Quod velim tam candide ad aures
vestras perveniat, quam simpliciter gestum est. Voluerunt enim antequam
conscenderent, exonerare capita molesto et supervacuo pondere, sed celerior
ventus distulit curationis propositum. Nec tamen putaverunt ad rem
pertinere, ubi inciperent, quod placuerat ut fieret, quia nec omen nec legem
navigan tium noverant.” “Quid” inquit Lichas
“attinuit supplices radere? Nisi forte miserabiliores calvi solent esse.
Quamquam quid attinet veritatem per interpretem quaerere? quid dicis tu,
latro? quae salamandra supercilia tua exussit? cui deo crinem vovisti?
pharmace, responde.”