Ex is, qui in
porticibus spatiabantur, lapides in [1] Eumolpum recitantem miserunt. At ille, qui plausum
ingenii sui noverat, operuit caput extraque tem plum
profugit. Timui ego, ne me poetam vocaret. Itaque subsecutus fugientem ad
litus perveni, et ut primum extra teli coniectum licuit consistere, “Rogo”
inquam “quid tibi vis cum isto morbo? Minus quam duabus horis mecum moraris,
et saepius poetice quam humane locutus es. Itaque non miror, si te populus
lapidibus persequitur. Ego quoque sinum meum saxis onerabo, ut quotiescunque
coeperis a te exire, sanguinem tibi a capite mittam.” Movit ille vultum et
“O mi” inquit “adulescens, non hodie primus auspicatus sum. Immo quoties
theatrum, ut recitarem aliquid, intravi, hac me adventicia excipere
frequentia solet Ceterum ne [et] tecum quoque habeam rixandum, toto
die me ab hoc cibo abstinebo.” “Immo” inquam “ego si eiuras hodiernam bilem,
una cenabimus” [gap] “
Mando aedicularum custodi cenulae officium [gap]
”