“Ne istud dii hominesque
patiantur” Eumolpus exclamat “ut vos tam turpi exitu vitam finiatis. Immo
potius facite, quod iubeo. Mercennarius meus, ut ex novacula comperistis,
tonsor est: hic continuo radat utriusque non solum
capita, sed etiam supercilia. Sequar ego frontes notans inscriptione
sollerti, ut videamini stigmate esse puniti. Ita eaedem litterae et
suspicionem declinabunt quaerentium et vultus umbra supplicii tegent.”
Non est dilata fallacia, sed ad latus navigii furtim
processimus capitaque cum superciliis denudanda tonsori praebuimus. Implevit
Eumolpus frontes utriusque ingentibus litteris et notum fugitivorum
epigramma per totam faciem liberali manu duxit. Unus forte ex vectoribus,
qui acclinatus lateri navis exonerabat stomachum nausea gravem, notavit sibi
ad lunam tonsorem intempestivo inhaerentem ministerio, execratusque omen,
quod imitaretur naufragorum ultimum votum, in cubile reiectus est. Nos
dissimulata nauseantis devotione ad ordinem tristitiae redimus, silentioque
compositi reliquas noctis horas male soporati consumpsimus [gap]