Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Praefatio
Book 1
Book 2
Book 3
Book 4
Book 5
Book 6
Book 7
Book 8
Book 9
Book 10
Book 11
Book 12
Book 13
Book 14
Book 15
Book 16
Book 17
Book 18
Book 19
Book 20
Aulus Gellius · Noctes Atticae

Book 12, Chapter 10

Text kindly provided by Perseus

X

Argument

Quod “aeditumus” verbum Latinum sit.

“AEDITIMUS” verbum Latinum est et vetus, ea forma dictum qua “finitimus” et “legitimus.”

Pro eo a plerisque nunc “aedituus” dicitur nova et commenticia usurpatione,

quasi a tuendis aedibus appellatus. Satis hoc esse potuit admonendi gratia dixisse [gap] propter agrestes quosdam et indomitos certatores, qui nisi auctoritatibus adhibitis non comprimuntur.

M. Varro in libro secundo Ad Marcellum De Latino Sermone “aeditumum” dici oportere censet magis quam “aedituum,” quod alterum sit recenti novitate fictum, alterum antiqua origine incorruptum. Laevius quoque,

ut opinor in Protesilaodamia, “claustritumum” dixit qui claustris ianuae praeesset, eadem scilicet figura qua “aeditumum” dici videbat qui aedibus praeest.

In IV in [1] Verrem M. Tullii in exemplaribus fidelissimis ita inveni scriptum: “Aeditumi custodesque mature sentiunt,” in libris autem hoc vulgariis “aeditui” scriptum est.

pomponii fabula Atellania est quae ita scripta est: Aeditumus. In qua hic versus est: Quí postquam tibi appáreo atque aedítumor in templó tuo.

Titus autem Lucretius in carmine suo pro “aedituis” “aedituentes” appellat.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation