Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro Cluentio

Chapter 54

Text kindly provided by Perseus

Nunc quid agatur et quid abs te iuris constituatur vide. Iubet lex ea, qua[1] lege haec quaestio constituta est, iudicem quaestionis, hoc est Q. Voconium[2], cum eis iudicibus qui ei obvenerint — vos appellat, iudices — quaerere de veneno. In quem quaerere? Infinitum est. “quicumque fecerit, vendiderit, emerit[3], habuerit, dederit.” Quid eadem lex statim adiungit? recita. “deque eius capite quaerito.” Cuius? qui coierit[4], convenerit? Non ita est. Quid[5] ergo est? dic. “qui tribunus militum legionibus quattuor primis, quive quaestor[6], tribunus plebis” — deinceps[7] omnis magistratus nominavit — “quive in senatu sententiam dixit, dixerit.” Quid tum[8]? “qui eorum coiit, coierit, convenit, convenerit quo quis iudicio publico condemnaretur[9].” “Qui eorum”? quorum? Videlicet qui supra scripti sunt. Quid intersit[10] utro modo scriptum sit, etsi est apertum, ipsa tamen lex nos[11] docet. Vbi enim omnis mortalis adligat, ita loquitur: “qui venenum malum fecit, fecerit.” Omnes viri, mulieres, liberi, servi in iudicium vocantur. Si idem[12] de coitione voluisset, adiunxisset: “quive coierit.” Nunc ita est: “qeque eius capite quaerito qui magistratum habuerit quive[13] in senatu sententiam dixerit, qui eorum coiit, coierit.” Num is est Cluentius?

Certe non est. Quis ergo est Cluentius? Qui tamen defendi causam suam lege noluit[14]. Itaque abicio legem, morem Cluentio gero. Tibi tamen, Atti, pauca quae ab huius causa seiuncta sunt respondebo. Est enim quiddam in hac causa quod Cluentius ad se, est aliquid quod ego ad me putem pertinere. Hic sua putat interesse se[15] re ipsa et gesto negotio, non lege defendi; ego autem mea existimo interesse me nulla in disputatione ab Attio videri esse superatum. Non enim mihi haec causa sola dicenda est[16]; omnibus hic labor meus propositus est quicumque hac facultate defensionis contenti esse possunt. Nolo quemquam eorum qui adsunt existimare me quae de lege ab Attio dicta sunt[17], si reticuerim, comprobare. Quam ob rem, Cluenti, de te tibi obsequor; neque ego[18] legem recito neque hoc loco pro te dico, sed ea quae a[19] me desiderari arbitror non relinquam.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation