Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
P. Ovidius Naso · Tristia

Book 5, Poem 4

Text kindly provided by Hypotactic

Lītore ab Euxīnō Nāsōnis epistula vēnī,
lassaque facta marī lassaque facta viā,
quī mihi flēns dīxit "tū, cui licet, aspice Rōmam.
Heu quantō melior sors tua sorte meā est!"
Flēns quoque mē scrīpsit: nec quā signābar, ad ōs est
ante, sed ad madidās gemma relāta genās.
Trīstitiae causam sīquis cognōscere quaerit,
ostendī sōlem postulat ille sibi,
nec frondem in silvīs, nec apertō mollia prātō
grāmina, nec plēnō flūmine cernit aquam;
quid Priamus doleat, mīrābitur, Hectore raptō,
quidve Philoctētēs ictus ab angue gemat.
Dī facerent utinam tālis status esset in illō,
ut nōn trīstitiae causa dolenda foret!
Fert tamen, ut dēbet, cāsūs patienter amārōs,
mōre nec indomitī frēna recūsat equī.
Nec fore perpetuam spērat sibi nūminis īram,
cōnscius in culpā nōn scelus esse suā.
Saepe refert, sit quanta deī clēmentia, cujus
sē quoque in exemplīs adnumerāre solet:
nam, quod opēs teneat patriās, quod nōmina cīvis,
dēnique quod vīvat, mūnus habēre deī.
Tē tamen (ō, sī quid crēdis mihi, cārior illī
omnibus) in tōtō pectore semper habet;
tēque Menoetiadēn, tē, quī comitātus Orestēn,
tē vocat Aegīdēn Euryalumque suum.
Nec patriam magis ille suam dēsīderat et quae
plūrima cum patriā sentit abesse sibi,
quam vultūs oculōsque tuōs, ō dulcior illō
melle, quod in cērīs Attica pōnit apis.
Saepe etiam maerēns tempus reminīscitur illud,
quod nōn praeventum morte fuisse dolet;
cumque aliī fugerent subitae contāgia clādis,
nec vellent ictae līmen adīre domūs,
tē sibi cum paucīs meminit mānsisse fidēlem,
sī paucōs aliquis trēsve duōsve vocat.
Quamvīs attonitus, sēnsit tamen omnia, nec tē
sē minus adversīs indoluisse suīs.
Verba solet vultumque tuum gemitūsque referre,
et tē flente suōs ēmaduisse sinūs:
quam sibi praestiterīs, quā cōnsōlātus amīcum
sīs ope, sōlandus cum simul ipse forēs.
Prō quibus affirmat fore sē memoremque piumque,
sīve diem videat sīve tegātur humō,
per caput ipse suum solitus jūrāre tuumque,
quod scio nōn illī vīlius esse suō.
Plēna tot ac tantīs referētur grātia factīs,
nec sinet ille tuōs lītus arāre bovēs.
Fac modo, cōnstanter profugum tueāre: quod ille,
quī bene tē nōvit, nōn rogat, ipsa rogō.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation