Ō mihi dīlēctōs inter pars prīma sodālēs,
ūnica fortūnīs āra reperta meīs,
cujus ab adloquiīs anima haec moribunda revīxit,
ut vigil īnfūsā Pallade flamma solet;
quī veritus nōn es portūs aperīre fidēlēs
fulmine percussae cōnfugiumque ratī;
cujus eram cēnsū nōn mē sēnsūrus egentem,
sī Caesar patriās ēripuisset opēs:
temporis oblītum dum mē rapit impetus hujus,
excidit heu nōmen quam mihi paene tuum!
tū tamen agnōscis, tāctusque cupīdine laudis
'ille ego sum' cuperēs dīcere posse palam.
certē ego, sī sinerēs, titulum tibi reddere vellem,
et rāram fāmae conciliāre fidem.
nē noceam grātō vereor tibi carmine, nēve
intempestīvus nōminis obstet honor.
quod licet et tūtum est, intrā tua pectora gaudē
mēque tuī memorem tēque fuisse pium,
utque facis, rēmīs ad opem luctāre ferendam,
dum veniat placidō mollior aura deō;
et tūtāre caput nūllī servābile, sī nōn
quī mersit Stygiā sublevet illud aquā;
tēque, quod est rārum, praestā cōnstanter ad omne
indēclīnātae mūnus amīcitiae.
sīc tua prōcessūs habeat fortūna perennēs,
sīc ope nōn egeās ipse juvēsque tuōs;
sīc aequet tua nūpta virum probitāte perennī,
incidat et vestrō rāra querēla torō;
dīligat et semper socius tē sanguinis illō,
quō pius affectū Castora frāter amat;
sīc juvenis similisque tibī sit nātus, et illum
mōribus agnōscat quīlibet esse tuum;
sīc faciat socerum taedā tē nāta jugālī,
nec tardum juvenī det tibi nōmen avī.