Dīve, quem prōlēs Niobēa magnae
vindicem linguae Tityōsque raptor
sēnsit et Trōjae prope victor altae
Pthīus Achillēs,
cēterīs major, tibi mīles impār,
fīlius quamvīs Thetidis marīnae
Dardanās turrīs quateret tremendā
cuspide pugnāx.
Ille mordācī velut icta ferrō
pīnus aut inpulsa cupressus Eurō
prōcidit lātē posuitque collum in
pulvere Teucrō;
ille nōn inclūsus equō Minervae
sacra mentītō male fēriātōs
Trōas et laetam Priamī chorēīs
falleret aulam;
sed palam captīs gravis, heu nefās, heu!
nesciōs fārī puerōs Achīvīs
ūreret flammīs, etiam latentem
mātris in alvō,
nī tuīs flexus Venerisque grātae
vōcibus dīvum pater adnuisset
rēbus Aenēae potiōre ductōs
ālite mūrōs.
Doctor argūtae fidicēn Thalīae,
Phoebe, quī Xanthō lavis amne crīnīs,
Dauniae dēfende decus Camēnae,
lēvis Agȳieu.
Spīritum Phoebus mihi, Phoebus artem
carminis nōmenque dedit poētae.
Virginum prīmae puerīque clārīs
patribus ortī,
Dēliae tūtēla deae, fugācīs
lyncas et cervōs cohibentis arcū,
Lesbium servāte pedem meīque
pollicis ictum,
rīte Lātōnae puerum canentēs,
rīte crēscentem face Noctilūcam,
prōsperam frūgum celeremque prōnōs
volvere mēnsīs.
Nūpta jam dīcēs: ‘Ego dīs amīcum,
saeculō fēstās referente lūcēs,
reddidī carmen docilis modōrum
vātis Horātī.'