Cūr mē querellīs exanimās tuīs?
Nec dīs amīcum est nec mihi tē prius
obīre, Maecēnās, meārum
grande decus columenque rērum.
Ā! tē meae sī partem animae rapit
mātūrior vīs, quid moror altera,
nec cārus aequē nec superstes
integer? Ille diēs utramque
dūcet ruīnam. Nōn ego perfidum
dīxit sacrāmentum: ībimus, ībimus,
utcumque praecēdēs, suprēmum
carpere iter comitēs parātī.
Mē nec Chimaerae spīritus igneae
nec, sī resurgat centimanus gigās,
dīvellet umquam: sīc potentī
Jūstitiae placitumque Parcīs.
Seu Lībra seu mē Scorpios aspicit
formīdolōsus, pars violentior
nātālis hōrae, seu tyrannus
Hesperiae Capricornus undae,
utrumque nostrum incrēdibilī modō
cōnsentit astrum; tē Jovis impiō
tūtēla Sāturnō refulgēns
ēripuit volucrīsque Fātī
tardāvit ālās, cum populus frequēns
laetum theātrīs ter crepuit sonum;
mē truncus inlāpsus cerēbrō
sustulerat, nisi Faunus ictum
dextrā levāsset, Mercuriālium
cūstōs virōrum. Reddere victimās
aedemque vōtīvam mementō;
nōn humilem feriēmus agnam.