Vēlōx amoenum saepe Lucrētilem
mūtat Lycaeō Faunus et igneam
dēfendit aestātem capellīs
usque meīs pluviōsque ventōs.
Inpūne tūtum per nemus arbutōs
quaerunt latentīs et thyma dēviae
ōlentis uxōrēs marītī
nec viridīs metuunt colūbrās
nec Mārtiālīs haediliae lupōs,
utcumque dulcī, Tyndari, fistulā
vallēs et Ustīcae cubantis
lēvia personuēre saxa.
Dī mē tuentur, dīs pietās mea
et Mūsa cordī est. Hīc tibi cōpia
mānābit ad plēnum benignō
rūris honōrum opulenta cornū;
hīc in reductā valle Canīculae
vītābis aestūs et fide Tēiā
dīcēs labōrantīs in ūnō
Pēnelopēn vitreamque Circēn;
hīc innocentis pōcula Lesbiī
ducēs sub umbrā nec Semelēius
cum Mārte cōnfundet Thyōneus
proelia nec metuēs protervum
suspecta Cȳrum, nē male disparī
incontinentīs īniciat manūs
et scindat haerentem corōnam
crīnibus inmeritamque vestem.