Quō mē, Bacche, rapis tuī
plēnum? Quae nemora aut quōs agor in specūs
vēlōx mente novā? Quibus
antrīs ēgregiī Caesaris audiar
aeternum meditāns decus
stēllīs īnserere et cōnsiliō Jovis?
Dīcam īnsigne, recēns, adhūc
indictum ōre aliō. Nōn secus in jugīs
exsomnis stupet Euhias,
Hēbrum prōspiciēns et nive candidam
Thrācēn ac pede barbarō
lūstrātam Rhodopēn, ut mihi dēviō
rīpās et vacuum nemus
mīrārī libet. Ō Nāiadum potēns
Bacchārumque valentium
prōcērās manibus vertere fraxinōs,
nīl parvum aut humilī modō,
nīl mortāle loquar. Dulce perīculum est,
ō Lēnaee, sequī deum
cingentem viridī tempora pampinō.