Cum tū, Lȳdia, Tēlephī
cervīcem roseam, cērea Tēlephī
laudās bracchia, vae, meum
fervēns difficilī bīle tumet jecur.
Tunc nec mēns mihi nec color
certā sēde manet, ūmor et in genās
fūrtim lābitur, arguēns
quam lentīs penitus mācerer ignibus.
Ūror, seu tibi candidōs
turpārunt umerōs inmodicae merō
rixae, sīve puer furēns
inpressit memorem dente labrīs notam.
Nōn, sī mē satis audiās,
spērēs perpetuum dulcia barbarē
laedentem ōscula, quae Venus
quīntā parte suī nectaris imbuit.
Fēlīcēs ter et amplius
quōs inrupta tenet cōpula nec malīs
dīvolsus querimōniīs
sūprēmā citius solvet amor diē.