Ō dīva, grātum quae regis Antium,
praesēns vel īmō tollere dē gradū
mortāle corpus vel superbōs
vertere fūneribus triumphōs,
tē pauper ambit sollicitā prece
rūris colōnus, tē dominam aequoris
quīcumque Bīthȳnā lacessit
Carpathium pelagus carīnā.
Tē Dācus asper, tē profugī Scythae,
urbēsque gentēsque et Latium ferōx
rēgumque mātrēs barbarōrum et
purpureī metuunt tyrannī,
injūriōsō nē pede prōruās
stantem columnam, neu populus frequēns
ad arma cessantīs, ad arma
concitet imperiumque frangat.
Tē semper anteit serva Necessitās,
clāvōs trabālīs et cuneōs manū
gestāns aēnā nec sevērus
uncus abest liquidumque plumbum;
tē Spēs et albō rāra Fidēs colit
vēlāta pannō nec comitem abnegat,
utcumque mūtātā potentīs
veste domōs inimīca linquis;
at volgus īnfīdum et meretrīx retrō
perjūra cēdit, diffugiunt cadīs
cum faece siccātīs amīcī,
ferre jugum pariter dolōsī.
Servēs itūrum Caesarem in ultimōs
orbis Britannōs et juvenum recēns
exāmen Ēōīs timendum
partibus Ōceanōque rūbrō.
Heu heu, cicātrīcum et sceleris pudet
frātrumque. Quid nōs dūra refūgimus
aetās, quid intāctum nefāstī
līquimus? Unde manum juventūs
metū deōrum continuit? Quibus
pepercit ārīs? Ō utinam novā
incūde diffingās retūsum in
Massagetās Arabāsque ferrum!