Phoebus volentem proelia mē loquī
victās et urbēs increpuit lyrā,
nē parva Tyrrhēnum per aequor
vēla darem. Tua, Caesar, aetās
frūgēs et āgrīs rettulit ūberēs
et signa nostrō restituit Jovī
dērepta Parthōrum superbīs
postibus et vacuum duellīs
Jānum Quirīnī clausit et ōrdinem
rēctum ēvagantī frēna licentiae
injēcit ēmōvitque culpās
et veterēs revocāvit artēs
per quās Latīnum nōmen et Ītalae
crēvēre vīrēs fāmaque et imperī
porrēcta majestās ad ortūs
sōlis ab Hesperiō cubīlī.
Cūstōde rērum Caesare nōn furor
cīvīlis aut vīs exiget ōtium,
nōn īra, quae prōcūdit ēnsēs
et miserās inimīcat urbēs.
Nōn quī profundum Dānuvium bibunt
ēdicta rumpent Jūlia, nōn Getae,
nōn Sēres īnfīdīque Persae,
nōn Tanaīn prope flūmen ortī.
Nōsque et profēstīs lūcibus et sacrīs
inter jocōsī mūnera Līberī
cum prōle mātrōnīsque nostrīs
rīte deōs prius adprecātī,
virtūte fūnctōs mōre patrum ducēs
Lȳdīs remixtō carmine tībiīs
Trōjamque et Anchīsēn et almae
prōgeniem Veneris canēmus.