Jūstum et tenācem prōpositī virum
nōn cīvium ārdor prāva jubentium,
nōn voltus īnstantis tyrannī
mente quatit solidā neque Auster,
dux inquiētī turbidus Hādriae,
nec fulminantis magna manus Jovis:
sī frāctus inlābātur orbis,
inpavidum ferient ruīnae.
Hāc arte Pollūx et vagus Herculēs
ēnīsus arcēs attigit igneās,
quōs inter Augustus recumbēns
purpureō bibet ōre nectar;
hāc tē merentem, Bacche pater, tuae
vēxēre tīgrēs indocilī jugum
collō trahentēs; hāc Quirīnus
Mārtis equīs Acheronta fūgit,
grātum ēlocūtā cōnsiliantibus
Iūnōne dīvīs: 'Īlion, Īlion
fātālis incestusque jūdex
et mulier peregrīna vertit
in pulverem, ex quō dēstituit deōs
mercēde pactā Lāomedōn, mihī
castaeque damnātum Minervae
cum populō et duce fraudulentō.
Jam nec Lacaenae splendet adulterae
fāmōsus hospes nec Priamī domus
perjūra pugnācēs Achīvōs
Hectoreīs opibus refringit
nostrīsque ductum sēditiōnibus
bellum resēdit. Prōtinus et gravīs
īrās et invīsum nepōtem,
Trōica quem peperit sacerdōs,
Mārtī redōnābō; illum ego lūcidās
inīre sēdēs, discere nectaris
sūcōs et adscrībī quiētīs
ōrdinibus patiar deōrum.
Dum longus inter saeviat Īliōn
Rōmamque pontus, quālibet exulēs
in parte rēgnātō beātī;
dum Priamī Paridisque bustō
īnsultet armentum et catulōs ferae
cēlent inultae, stet Capitōlium
fulgēns triumphātīsque possit
Rōma ferōx dare jūra Mēdīs.
Horrenda lātē nōmen in ultimās
extendat ōrās, quā medius liquor
sēcernit Eurōpēn ab Āfrō,
quā tumidus rigat arva Nīlus;
aurum inrepertum et sīc melius situm,
cum terra cēlat, spernere fortior
quam cōgere hūmānōs in ūsūs
omne sacrum rapiente dextrā,
quīcumque mundō terminus obstitit,
hunc tanget armīs, vīsere gestiēns,
quā parte dēbacchentur ignēs,
quā nebulae pluviīque rōrēs.
Sed bellicōsīs fāta Quirītibus
hāc lēge dīcō, nē nimium piī
rēbusque fīdentēs avītae
tēcta velint reparāre Trōjae.
Trōiae renāscēns ālite lūgubrī
fortūna trīstī clāde iterābitur,
dūcente victrīcēs catervās
conjuge mē Jovis et sorōre.
Ter sī resurgat mūrus aēneus
auctōre Phoebō, ter pereat meīs
excīsus Argīvīs, ter uxor
capta virum puerōsque plōret.'
Nōn hoc jocōsae conveniet lyrae;
quō, Mūsa, tendis? Dēsine pervicāx
referre sermōnēs deōrum et
magna modīs tenuāre parvīs.