Ille et nefāstō tē posuit diē,
quīcumque prīmum, et sacrilegā manū
prōdūxit, arbōs, in nepōtum
perniciem obprobriumque pāgī;
illum et parentis crēdiderim suī
frēgisse cervīcem et penetrālia
sparsisse nocturnō cruōre
hospitis, ille venēna Colcha
et quidquid usquam concipitur nefās
tractāvit, āgrō quī statuit meō
tē, trīste lignum, tē, cadūcum
in dominī caput inmerentis.
Quid quisque vītet, numquam hominī satis
cautum est in hōrās: nāvita Bosphorum
Poenus perhorrēscit neque ultrā
caeca timēt aliunde fāta,
mīles sagittās et celerem fugam
Parthī, catēnās Parthus et Ītalum
rōbur; sed inprōvīsa lētī
vīs rapuit rapietque gentīs.
Quam paene furvae rēgna Proserpinae
et jūdicantem vīdimus Aeacum
sēdēsque dīscrīptās piōrum et
Aeoliīs fidibus querentem
Sapphō puellīs dē populāribus
et tē sonantem plēnius aureō,
Alcaee, plēctrō dūra nāvis,
dūra fugae mala, dūra bellī.
Ūtrumque sacrō digna silentiō
mīrantur umbrae dīcere, sed magis
pugnās et exāctōs tyrannōs
dēnsum umerīs bibit aure volgus.
Quid mīrum, ubi illīs carminibus stupēns
dēmittit ātrās bēlua centiceps
aurīs et intortī capillīs
Eumenidum recreantur anguēs?
Quīn et Promētheus et Pelopis parēns
dulcī labōrum dēcipitur sonō
nec cūrat Ōrīōn leōnēs
aut timidōs agitāre lyncās.