Dīvīs orte bonīs, optume Rōmulae
cūstōs gentis, abes jam nimium diū;
mātūrum reditum pollicitus patrum
sānctō cōnsiliō redī.
Lūcem redde tuae, dux bone, patriae;
īnstar vēris enim vultus ubī tuus
adfulsit populō, grātior it diēs
et sōlēs melius nitent.
Ut māter juvenem, quem Notus invidō
flātū Carpathiī trāns maris aequora
cūnctantem spatiō longius annuō
dulcī distinet ā domō,
vōtīs ōminibusque et precibus vocat,
curvō nec faciem lītore dīmovet,
sīc dēsīderiīs icta fidēlibus
quaerit patria Caesarem.
Tūtus bōs etenim rūra perambulat,
nūtrit rūra Cerēs almaque Faustitās,
pācātum volitant per mare nāvitae,
culpārī metuit fidēs,
nūllīs polluitur casta domus stuprīs,
mōs et lēx maculōsum ēdomuit nefās,
laudantur similī prōle puerperae,
culpam poena premit comes.
Quis Parthum paveat, quis gelidum Scythēn,
quis Germānia quōs horrida parturit
fētūs incolumī Caesare? Quis ferae
bellum cūret Hibēriae?
Condit quisque diem collibus in suīs
et vītem viduās dūcit ad arborēs;
hinc ad vīna redit laetus et alterīs
tē mēnsīs adhibet deum;
tē multā prece, tē prōsequitur merō
dēfūsō paterīs et Laribus tuum
miscet nūmen, utī Graecia Castoris
et magnī memor Herculis.
‘Longās ō utinam, dux bone, fēriās
praestēs Hesperiae!' dīcimus integrō
siccō māne diē, dīcimus ūvidī,
cum sōl Ōceanō subest.