Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Statius · Silvae

Book 5, Poem 5

Text kindly provided by Hypotactic

Mē miserum! neque enim verbīs sollemnibus ūlla
incipiam nec Castaliae vōcālibus undīs,
invīsus Phoebōque gravis. quae vestra, sorōrēs,
orgia, Pīeriae, quās incestāvimus ārās?
dīcite, post poenam liceat commissa fatērī.
numquid inaccessō posuī vestīgia lūcō?
num vetitō dē fonte bibī? quae culpa, quis error
quem luimus tantīs? morientibus ecce lacertīs
vīscera nostra tenēns animāque āvellitur īnfāns,
nōn dē stirpe quidem nec quī mea nōmina ferret
ōraque; nōn fueram genitor, sed cernite flētūs
līventēsque genās et crēdite plānctibus orbī.
orbus ego. hūc patrēs et apertō pectore mātrēs
conveniant; cineremque oculīs et crīmina ferte,
sī qua sub ūberibus plēnīs ad fūnera nātōs
ipsa gradū lābente tulit madidumque cecīdit
pectus et ārdentēs restīnxit lacte papillās,
quisquis adhūc tenerae signātum flōre juventae
immersit cinerī juvenem prīmāque jacentis
serpere crūdēlēs vīdit lānūgine flammās,
adsit et alternō mēcum clāmōre fatīscat:
vincētur lacrimīs, et tē, Nātūra, pudēbit.
tanta mihī feritās, tanta est īnsānia lūctūs.
hoc quoque cum nītor, ter dēnā lūce perāctā,
adclīnis tumulō ēt planctūs in carmina vertō,
discordēsque modōs et singultantia verba
mōlior ōrsa lyrā: vīs est, atque īra tacendī
impatiēns. sed nec solitae mihi vertice laurūs
nec frontī vittātus honōs. ēn taxea marcet
silva comīs, hilarēsque hederās plōrāta cupressus
exclūdit rāmīs; nec eburnō pollice chordās
pulso, sed incertam digitīs errantibus āmēns
scindo chelyn. juvat heu, juvat inlaudābile carmen
fundere et incōmptē miserum laudāre dolōrem.
sīc meruī, sīc mē cantūque habitūque nefāstum
aspiciant superī. pudeat Thēbāsque novumque
Aeacidēn: nīl jam placidum mānābit ab ōre.
ille ego quī (quotiēns!) blandē mātrumque patrumque
vulnera, quī vīvōs potuī mulcēre dolōrēs,
ille ego lūgentum mītis sōlātor, acerbīs
audītus tumulīs et dēscendentibus umbrīs,
dēficiō medicāsque manūs fōmentaque quaerō
vulneribus, sed summa, meīs. nunc tempus, amīcī,
quōrum ego mānantēs oculōs et saucia tersī
pectora: reddite opem, saevās exsolvite grātēs.
nīmīrum cum vestra domūs ego fūnera maestus
increpitāns: 'quī damna dolēs aliēna, repōne
īnfēlīx lacrimās et trīstia carmina servā.'
vērum erat: absūmptae vīrēs et cōpia fandī
nūlla mihī, dignumque nihil mēns fulmine tantō
repperit: īnferior vōx omnis et omnia sordent
verba. ignōsce, puer: tū mē cālīgine maestum
obruis. ā! dūrus, vīsō sī vulnere cārae
conjugis invēnit caneret quod Thrācius Orpheus
dulce sibī, sī busta Linī complexus Apollō
nōn tacuit. nimius fortasse avidusque dolōris
dīcar et in lacrimīs jūstum excessisse pudōrem?
quisnam autem gemitūs lāmentaque nostra rependis?
ō nimium fēlīx, nimium crūdēlis et expers
imperiī, Fortūna, tuī quī dīcere lēgem
flētibus aut fīnēs audet cēnsēre dolendī!
incitat heu! plānctūs; potius fugientia rīpās
flūmina dētineās rapidīs aut ignibus obstēs,
quam miserōs lūgēre vetēs. tamen ille sevērus,
quisquis is est, nostrae cognōscat vulnera causae.
Nōn ego mercātus Phariā dē puppe loquācēs
dēliciās doctumque suī convīcia Nīlī
īnfantem linguā nimium salibusque protervum
dīlēxī: meus ille, meus. tellūre cadentem
aspexī atque ūnctum genitālī carmine fōvī,
poscentemque novās tremulīs ululātibus aurās
īnseruī vītae. quid plūs tribuēre parentēs?
quīn aliōs ortūs lībertātemque sub ipsīs
ūberibus tibi, parve, dedī; heu! mūnera nostra
rīdērēs ingrātus adhūc. properāverit ille,
sed meritō properābat, amor, nē perderet ūllum
lībertās tam parva diem. nōnne horridus ipsōs
invidiā superōs injūstaque Tartara pulsem?
nōnne gemam tē, cāre puer? quō sospite nātōs
nōn cupiī, prīmō gemitum quī prōtinus ortū
implicuit fīxitque mihī, cui verba sonōsque
mōnstrāvī questūsque et vulnera caeca resolvēns,
reptantemque solō dēmissus ad ōscula dextrā
ērēxī, blandōque sinū jam jamque cadentēs
exsōpīre genās dulcēsque accersere somnōs.
cui nōmen vōx prīma meum lūdusque tenellō
rīsus, et ā nostrō veniēbant gaudia vultū.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation