Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Statius · Silvae

Book 4, Poem 6

Text kindly provided by Hypotactic

Forte remittentem cūrās Phoebōque levātum
pectora, cum patulīs tererem vagus ōtia Saeptīs
jam moriente diē, rapuit mē cēna benignī
Vindicis. haec īmōs animī perlāpsa recessūs
incōnsūmpta manet: neque enim lūdibria ventris
hausimus aut epulās dīversō ā sōle petītās
vīnaque perpetuīs aevō certantia fāstīs.
ā miserī, quōs nōsse juvat quid Phāsidis āles
distet ab hībernā Rhodopēs grue, quis magis ānser
exta ferat, cūr Tuscus aper generōsior Umbrō,
lūbrica quā recubent conchȳlia mollius algā.
nōbīs vērus amor mediōque Helicōne petītus
sermō hilarēsque jocī brūmālem absūmere noctem
suāsērunt mollemque oculīs expellere somnum,
dōnec ab Ēlysiīs prōspexit sēdibus alter
Castor et hesternās rīsit Tīthōnia mēnsās.
ō bona nox jūnctāque utinam Tīrynthia lūnā!
nox et Erythraeīs Thetidis signanda lapillīs
et memoranda diū geniumque habitūra perennem!
mīlle ibi tunc speciēs aerisque eborisque vetustī
atque locūtūrās mentītō corpore cērās
ēdidicī. quis namque oculīs certāverit usquam
Vindicis, artificum veterēs agnōscere ductūs
et nōn īnscrīptīs auctōrem reddere signīs?
hic tibi quae doctō multum vigilāta Myrōnī
aera, labōriferī vīvant quae marmora caelō
Praxitelis, quod ebur Pīsaeō pollice rāsum,
quid Polyclētēīs jussum spīrāre camīnīs,
līnea quae veterem longē fateātur Apellēn,
mōnstrābit: namque haec, quotiēns chelyn exuit, illī
dēsidia est, hic Āoniīs amor āvocat antrīs.
Haec inter castae genius tūtēlaque mēnsae
Amphitryōniadēs multō mea cēpit amōre
pectora nec longō satiāvit lūmina vīsū:
tantus honōs operī fīnēsque inclūsa per artōs
majestās. deus ille, deus! sēsēque videndum
indulsit, Lȳsippe, tibī parvusque vidērī
sentīrīque ingēns! et cum mīrābilis intrā
stet mēnsūra pedem, tamen exclāmāre libēbit,
sī vīsūs per membra ferēs: 'hōc pectore pressus
vastātor Nemeēs; haec exitiāle ferēbant
rōbur et Argōōs frangēbant bracchia rēmōs.'
ac spatiō tam magna brevī mendācia fōrmae!
quis modus in dextrā, quanta experientia doctī
artificis cūrīs pariter gestāmina mēnsae
fingere et ingentēs animō versāre colossōs!
tāle nec Īdaeīs quicquam Telchīnes in antrīs
nec stolidus Brontēs nec, quī polit arma deōrum,
Lēmnius exiguā potuisset lūdere massā.
nec torva effigiēs epulīsque aliēna remissīs,
sed quālem parcī domus admīrāta Molorchī
aut Aleae lūcīs vīdit Tegeaea sacerdōs;
quālis et Oetaeīs ēmissus in astra favīllīs
nectar adhūc torvā laetus Jūnone bibēbat:
sīc mītis vultus, velutī dē pectore gaudēns,
hortātur mēnsās. tenet haec marcentia frātris
pōcula, at haec clāvae meminit manus; aspera sēdis
sustinet et cultum Nemeaeō tegmine saxum.
Digna operī fortūna sacrō. Pellaeus habēbat
rēgnātor laetīs nūmen venerābile mēnsīs
et comitem occāsūs sēcum portābat et ortūs,
praestābatque libēns modo quā diadēmata dextrā
abstulerat dederatque et magnās verterat urbēs.
semper ab hōc animōs in crāstina bella petēbat,
huic aciēs semper victor nārrābat opīmās,
sīve catēnātōs Bromiō dētrāxerat Indōs,
seu clūsam magnā Babylōna refrēgerat hastā,
seu Pelopis terrās lībertātemque Pelasgam
obruerat bellō; magnōque ex agmine laudum
fertur Thēbānōs tantum excūsāsse triumphōs.
ille etiam, magnōs fātīs rumpentibus āctūs,
cum traheret lētāle merum, jam mortis opācā
nūbe gravis vultūs aliōs in nūmine cārō
aeraque suprēmīs timuit sūdantia mēnsīs.
Mox Nasamōniacō decus admīrābile rēgī
possessum; fortīque deō lībāvit honōrēs
semper atrōx dextrā perjūrōque ēnse superbus
Hannibal. Ītalicae perfūsum sanguine gentis
dīraque Rōmuleīs portantem incendia tēctīs
ōderat, et cum epulās, et cum Lēnaea dicāret
dōna, deus castrīs maerēns comes īre nefandīs,
praecipuē cum sacrilegā face miscuit arcēs
ipsius immeritaeque domōs ac templa Saguntī
polluit et populīs Furiās immīsit honestās.
Nec post Sīdoniī lētum ducis aere potītā
ēgregiō plēbēja domus. convīvia Syllae
ōrnābat semper clārōs intrāre penātēs
assuētum et fēlīx dominōrum stemmate signum.
Nunc quoque, sī mōrēs hūmānaque pectora cūrae
nōsse deīs, nōn aula quidem, Tīrynthie, nec tē
rēgius ambit honōs, sed casta ignāraque culpae
mēns dominī, cui prīsca fidēs coeptaeque perenne
foedus amīcitiae. scit adhūc flōrente sub aevō
pār magnīs Vestīnus avīs, quem nocte diēque
spīrat et in cārae vīvit complexibus umbrae.
hīc igitur tibi laeta quiēs, fortissime dīvum
Alcīdē, nec bella vidēs pugnāsque ferōcēs,
sed chelyn et vittās et amantēs carmina laurūs.
hic tibi sollemnī memorābit carmine quantus
Īliacās Geticāsque domōs quantusque nivālem
Stymphālon quantusque jugīs Erymanthon aquōsīs
terruerīs, quem tē pecoris possessor Hibērī,
quem tulerit saevae Mareōticus arbiter ārae;
hic penetrāta tibī spoliātaque līmina mortis
concinet et flentēs Libyae Scythiaeque puellās.
nec tē rēgnātor Macetum nec barbarus umquam
Hannibal aut saevī posset vōx horrida Syllae
hīs celebrāre modīs. certē tū, mūneris auctor,
nōn aliīs māllēs oculīs, Lȳsippe, probārī.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation