Psittace, dux volucrum, dominī fācunda voluptās,
hūmānae sollers imitātor, psittace, linguae,
quis tua tam subitō praeclūsit murmura fātō?
hesternās, miserande, dapēs moritūrus inīstī
nōbīscum, et grātae carpentem mūnera mēnsae
errantemque torīs mediae plūs tempore noctis
vīdimus, adfātūs etiam meditātaque verba
reddiderās. at nunc aeterna silentia Lēthēs
ille canōrus habēs, cēdat Phaethontia vulgī
fābula: nōn sōlī celebrant sua fūnera cygnī.
At tibi quanta domus rutilā testūdine fulgēns,
cōnexusque eborī virgārum argenteus ōrdō,
argūtumque tuō strīdentia līmina cornū,
et, querulae jam sponte, forēs! vacat ille beātus
carcer et augustī nusquam convīcia tēctī!
Hūc doctae stīpentur avēs, quīs nōbile fandī
jūs Nātūra dedit: plangat Phoebēius āles
audītāsque memor penitus dīmittere vōcēs
sturnus et Āoniō versae certāmine pīcae,
quīque refert jungēns iterāta vocābula perdīx,
et quae Bistoniō queritur soror orba cubīlī:
ferte simul gemitūs cognātaque dūcite flammīs
fūnera et hoc cūnctae miserandum addiscite carmen:
‘Occidit āeriae celeberrima glōria gentis
psittacus, ille plagae viridis rēgnātor Eōae;
quem nōn gemmātā volucris Jūnōnia caudā
vinceret aspectū, gelidī nōn Phāsidis āles,
nec quās ūmentī Numidae rapuēre sub austrō,
ille salūtātor rēgum nōmenque locūtus
Caesareum et querulī quondam vice fūnctus amīcī,
nunc convīva levis mōnstrātaque reddere verba
tam facilis! quō tū, Melior dīlēcte, reclūsō
numquam sōlus erās. at nōn inglōrius umbrīs
mittitur: Assyriō cinerēs adolentur amōmō
et tenuēs Arabum respīrant grāmine plūmae
Sīcaniīsque crocīs; seniō nec fessus inertī
scandet odōrātōs Phoenīx fēlīcior ignēs.’