Rēgia Sīdoniae convīvia laudat Elissae,
quī magnum Aenēān Laurentibus intulit arvīs;
Alcinoīque dapēs mānsūrō carmine mōnstrat,
aequore quī multō reducem cōnsūmpsit Ulixem:
ast ego cui sacrae Caesar nova gaudia cēnae
nunc prīmum domināque dedit cōnsurgere mēnsā,
quā celebrem mea vōta lyrā, quās solvere grātēs
sufficiam? nōn, sī pariter mihi vertice laetō
nectat odōrātās et Smyrna et Mantua laurōs,
digna loquar. mediīs videor discumbere in astrīs
cum Jove et Īliacā porrēctum sūmere dextrā
immortāle merum. sterilēs trānsmīsimus annōs:
haec aevī mihi prīma diēs, hīc līmina vītae.
tēne ego, rēgnātor terrārum orbisque subāctī
magne parēns, tē, spēs hominum, tē, cūra deōrum,
cerno jacēns? datur haec juxtā, datur ōra tuērī
vīna inter mēnsāsque, et nōn assurgere fās est?
Tēctum augustum, ingēns, nōn centum īnsigne columnīs,
sed quantae superōs caelumque Atlante remissō
sustentāre queant. stupet hoc vīcīna Tonantis
rēgia, tēque parī laetantur sēde locātum
nūmina. nec magnum properēs excēdere caelum:
tanta patet mōlēs effūsaeque impetus aulae
līberior, campī multumque amplexus opertī
aetheros, et tantum dominō minor; ille penātēs
implet et ingentī geniō juvat. aemulus illīc
mōns Libys Īliacusque nitet, simul atra Syēnē
et Chios et glaucae certantia Dōridi saxa;
Lūnaque portandīs tantum suffecta columnīs.
longa suprā speciēs: fessīs vix culmina prēndās
vīsibus aurātīque putēs laqueāria caelī.
hīc cum Rōmuleōs procerēs trabeātaque Caesar
agmina mīlle simul jussit discumbere mēnsīs,
ipsa sinūs accīncta Cerēs Bacchusque labōrat
sufficere. aetheriī fēlīx sīc orbita flūxit
Triptolemī, sīc vītiferō sub palmite nūdōs
umbrāvit collēs et sōbria rūra Lyaeus.
Sed mihi nōn epulās Indīsque innīxa columnīs
rōbora Maurōrum famulāsque ex ōrdine turmās,
ipsum, ipsum cupidō tantum spectāre vacāvit
tranquillum vultū sed majestāte serēnā
mulcentem radiōs summittentemque modestē
fortūnae vēxilla suae; tamen ōre nitēbat
dissimulātus honōs. tālem quoque barbarus hostis
posset et ignōtae cōnspectum agnōscere gentēs.
nōn aliter gelidā Rhodopēs in valle recumbit
dīmissīs Grādīvus equīs; sīc lūbrica pōnit
membra Therapnaeā resolūtus gymnade Pollūx,
sīc jacet ad Gangēn Indīs ululantibus Euhān,
sīc gravis Alcīdēs post horrida jussa reversus
gaudēbat strātō latus adclīnāre leōnī.
parva loquor necdum aequo tuōs, Germānice, vultūs:
tālis, ubi Ōceanī fīnem mēnsāsque revīsit
Aethiopum sacrō diffūsus nectare vultūs
dux superum sēcrēta jubet dare carmina Mūsās
et Pallēnaeōs Phoebum laudāre triumphōs.
Dī tibi (namque animās saepe exaudīre minōrēs
dīcuntur) patriae bis terque exīre senectae
annuerint fīnēs. rata nūmina mīseris astrīs,
templaque dēs habitēsque domōs. saepe annua pandās
līmina, saepe novō Jānum līctōre salūtēs,
saepe corōnātīs iterēs quīnquennia lustrīs.
quā mihi fēlīcēs epulās mēnsaeque dedistī
sacra tuae, tālis longō post tempore vēnit
lūx mihi, Trōjānae quālis sub collibus Albae,
cum modo Germānās aciēs modo Dāca sonantem
proelia Palladiō tua mē manus induit aurō.