Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Statius · Silvae

Book 2, Poem 6

Text kindly provided by Hypotactic

Saeve nimis, lacrimīs quisquis discrīmina pōnis
lūgendīque modōs, miserum est prīmaeva parentī
pignora surgentēsque (nefās!) accendere nātōs;
dūrum et dēsertī praereptā conjuge partem
conclāmāre torī, maesta et lāmenta sorōrum
et frātrum gemitūs: altē tamen ac procul intrat
altius in sēnsūs majōraque vulnera vincit
plāga minor, famulum quia rērum nōmina caeca
sīc miscet Fortūna manū nec pectora nōvit,
sed famulum gemis, Urse, pium, sed amōre fidēque
hās meritum lacrimās, cui major stemmate jūnctō
lībertās ex mente fuit. nē comprime flētūs,
nē pudeat; rumpat frēnōs dolor iste diēsque,
sī tam dūra placent hominem gemis heu mihi! subdō
ipse facēs, hominem, Urse, tuum, cui dulce volentī
servitium, cui trīste nihil, quī sponte sibīque
imperiōsus erat. quisnam haec in fūnera missōs
castīget lūctūs? gemit inter bella perēmptum
Parthus equum, fīdōsque canēs flēvēre Molossī,
et volucrēs habuēre rogum cervusque Marōnem.
quid, sī nec famulus? vīdī ipse habitūsque notāvī
tē tantum cupientis erum; sed major in ōre
spīritus et tenerō manifēstī in sanguine mōrēs.
optārent multum Grāiae cuperentque Latīnae
sīc peperisse nurūs, nōn tālem Cressa superbum
callida sollicitō revocāvit Thēsea fīlō,
nec Paris Oebaliōs tālis vīsūrus amōrēs
rūsticus invītās dējēcit in aequora pīnūs.
nōn fallō aut cantūs adsuēta licentia dūcit:
vīdī et adhūc videō, quālem nec bella canentem
lītore virgineō Thetis occultāvit Achillēn,
nec circum saevī fugientem moenia Phoebī
Trōilon Haemoniae dēprēndit lancea dextrae.
quālis erās! procul ēn cūnctīs puerīsque virīsque
pulchrior et tantum dominō minor! illius ūnus
ante decor, quantum praecēdit clāra minōrēs
lūna facēs quantumque aliōs premit Hesperos ignēs.
nōn tibi fēmineum vultū decus ōraque suprā
mollis honōs, quālēs dubiae post crīmina fōrmae
dē sexū trānsīre jubent, torvōque virīlis
grātia; nec petulāns aciēs blandīque sevērō
igne oculī, quālis, bellus jam casside, vīsū
Parthenopaeus erat; simplexque horrōre decōrō
crīnis, et obsessae nōndum prīmōque micantēs
flōre genae: tālem Lēdaeō gurgite pūbem
ēducat Eurōtās, tenerī sīc integer aevī
Ēlin adit prīmōsque Jovī puer adprobat annōs,
nam pudor unde novae mentī tranquillaque mōrum
temperiēs tenerōque animus mātūrior aevō,
carmine quō repetīsse queam? saepe ille volentem
castīgābat enim studiōque altīsque juvābat
cōnsiliīs; tēcum trīstisque hilarisque nec umquam
ille suus vultumque tuō sūmēbat ab ōre:
dignus et Haemonium Pyladēn praecēdere fāmā
Cecropiamque fidem, sed laudum terminus esto,
quem fortūna sinit: nōn mente fidēlior aegrā
spērāvit tardī reditūs Eumaeus Ulixis.
Quis deus aut quisnam tam trīstia vulnera cāsus
ēligit? unde manus Fātīs tam certa nocendī?
ō quam dīvitiīs cēnsūque exūtus opīmō
fortior, Urse, forēs! sī vel fūmante ruīnā
ructāssent dītēs Vesuvīna incendia Locroe
seu Pollentīnōs mersissent flūmina saltūs
seu Lūcānus Acir seu Thybridis impetus altās
in dextrum torsisset aquās, paterēre serēnā
fronte deōs; sīve alma fidem messēsque negāsset
Crētaque Cȳrēnēque et quā tibi cumque beātō
larga redit Fortūna sinū. sed gnāra dolōrum
Invidia īnfēlīx animī vītālia vīdit
laedendīque viās. vītae modo cardine adultae
nectere temptābat juvenum pulcherrimus ille
cum tribus Ēlēīs ūnam trietērida lustrīs.
attendit torvō trīstis Rhamnūsia vultū,
ac prīmum implēvitque torōs oculīsque nitōrem
addidit ac solitō sublīmius ōra levāvit,
heu! miserō lētāle favēns. sēsēque videndō
torsit et invidiā mortemque amplexa jacentī
injēcit nexū carpsitque immītis aduncā
ōra verenda manū. quīntō vix Phosphoros ortū
rōrantem sternēbat equum: jam lītora dūrī
saeva, Philēte, senis, dūrumque Acheronta vidēbās,
quō dominī clāmāte sonō! nōn saevius ātrōs
nigrāsset plānctū genetrīx tibi salva lacertōs,
nec pater; et certē quī vīdit fūnera frāter
ērubuit vincī, sed nec servīlis adēmptō
ignis: odōriferōs exhausit flamma Sabaeōs
et Cilicum messēs, Phariaeque exēmpta volucrī
cinnama et Assyriō mānantēs grāmine sūcōs
et dominī flētūs: hōs tantum hausēre favīllae,
hōs bibit usque rogus; nec quod tibi Sētia cānōs
restīnxit cinerēs, gremiō nec lūbricus ossa
quod vāllāvit onyx, miserīs acceptius umbrīs
quam gemitūs, sed et ipse juvat? quid terga dolōrī,
Urse, damus? quid damna fovēs et pectore inīquō
vulnus amās? ubi nōta reīs fācundia raptīs?
quid cāram cruciās tam saevīs lūctibus umbram?
eximius licet ille animī meritusque dolērī:
solvistī, subit ille piōs carpitque quiētem
Ēlysiam clārōsque illīc fortasse parentēs
invenit; aut illī per amoena silentia Lēthēs
forsan Avernālēs adlūdunt undique mixtae
Nāides, oblīquōque notat Prōserpina vultū.
pōne, precor, questūs; alium tibi Fāta Philēton,
forsan et ipse dabit mōrēsque habitūsque decōrōs
mōnstrābit gaudēns similemque docēbit amōrem.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation