Haec tua Pēnelopē lentō tibi mittit, Ulixe
nīl mihi rescrībās attinet: ipse venī!
Trōja jacet certē, Danaīs invīsa puellīs;
vix Priamus tantī tōtaque Trōja fuit.
ō utinam tum, cum Lacedaemona classe petēbat,
obrutus īnsānīs esset adulter aquīs!
nōn ego dēsertō jacuissem frīgida lectō,
nec quererer tardōs īre relicta diēs;
nec mihi quaerentī spatiōsam fallere noctem
lassāret viduās pendula tēla manūs.
Quandō ego nōn timuī graviōra perīcula vērīs?
rēs est sollicitī plēna timōris amor.
in tē fingēbam violentōs Trōas itūrōs;
nōmine in Hectoreō pallida semper eram.
sīve quis Antilochum nārrābat ab hoste revictum,
Antilochus nostrī causa timōris erat;
sīve Menoetiadēn falsīs cecidisse sub armīs,
flēbam successū posse carēre dolōs.
sanguine Tlēpolemus Lyciam tepefēcerat hastam;
Tlēpolemī lētō cūra novāta mea est.
dēnique, quisquis erat castrīs jugulātus Achīvīs,
frīgidius glaciē pectus amantis erat.
Sed bene cōnsuluit castō deus aequus amōrī.
versa est in cinerēs sospite Trōja virō.
Argolicī rediēre ducēs, altāria fūmant;
pōnitur ad patriōs barbara praeda deōs.
grāta ferunt nymphae prō salvīs dōna marītīs;
illī victa suīs Trōica fāta canunt.
mīrantur jūstīque senēs trepidaeque puellae;
nārrantis conjūnx pendet ab ōre virī.
atque aliquis positā mōnstrat fera proelia mēnsā,
pingit et exiguō Pergama tōta merō:
'hāc ībat Simoīs; haec est Sīgēia tellūs;
hīc steterat Priamī rēgia celsa senis.
illīc Aeacidēs, illīc tendēbat Ulixēs;
hīc lacer admissōs terruit Hector equōs.'
Omnia namque tuō senior tē quaerere missō
rettulerat nātō Nestor, at ille mihi.
rettulit et ferrō Rhēsumque Dolōnaque caesōs,
utque sit hic somnō prōditus, ille dolō.
ausus es ō nimium nimiumque oblīte tuōrum!
Thrācia nocturnō tangere castra dolō
totque simul mactāre virōs, adjūtus ab ūnō!
at bene cautus erās et memor ante meī!
usque metū micuēre sinūs, dum victor amīcum
dictus es Ismariīs īsse per agmen equīs.
Sed mihi quid prōdest vestrīs disjecta lacertīs
Īlios et, mūrus quod fuit, esse solum,
sī maneō, quālis Trōjā dūrante manēbam,
virque mihī dēmptō fīne carendus abest?
dīruta sunt aliīs, ūnī mihi Pergama restant,
incola captīvō quae bove victor arat.
jam seges est, ubi Trōja fuit, resecandaque falce
luxuriat Phrygiō sanguine pinguis humus;
sēmisepulta virum curvīs feriuntur arātrīs
ossa, ruīnōsās occulit herba domōs.
victor abes, nec scīre mihī, quae causa morandī,
aut in quō lateās ferreus orbe, licet!
Quisquis ad haec vertit peregrīnam lītora puppim,
ille mihī dē tē multa rogātus abit,
quamque tibī reddat, sī tē modo vīderit usquam,
trāditur huic digitīs charta notāta meīs.
nōs Pylon, antīquī Nēlēia Nestoris arva,
mīsimus; incerta est fāma remissa Pylō.
mīsimus et Spartēn; Spartē quoque nescia vērī.
quās habitās terrās, aut ubi lentus abes?
ūtilius stārent etiamnunc moenia Phoebī
īrāscor vōtīs, heu, levis ipsa meīs!
scīrem ubi pugnārēs, et tantum bella timērem,
et mea cum multīs jūncta querēla foret.
quid timeam ignōrō, timeō tamen omnia dēmēns,
et patet in cūrās ārea lāta meās.
quaecumque aequor habet, quaecumque perīcula tellūs,
tam longae causās suspicor esse morae.
haec ego dum stultē metuō, quae vestra libīdō est,
esse peregrīnō captus amōre potes.
forsitan et nārrēs, quam sit tibi rūstica conjūnx,
quae tantum lānās nōn sinat esse rudēs.
fallar, et hoc crīmen tenuēs vānēscat in aurās,
nēve, revertendī līber, abesse velīs!
Mē pater Īcarius viduō discēdere lectō
cōgit et immēnsās increpat usque morās.
increpet usque licet tua sum, tua dīcar oportet;
Pēnelopē conjūnx semper Ulixis erō.
ille tamen pietāte meā precibusque pudīcīs
frangitur et vīrēs temperat ipse suās.
Dūlichiī Samiīque et quōs tulit alta Zacynthos,
turba ruunt in mē luxuriōsa procī,
inque tuā rēgnant nūllīs prohibentibus aulā;
vīscera nostra, tuae dīlacerantur opēs.
quid tibi Pīsandrum Polybumque Medontaque dīrum
Eurymachīque avidās Antinoīque manūs
atque aliōs referam, quōs omnīs turpiter absēns
ipse tuō partīs sanguine rēbus alis?
Īrus egēns pecorisque Melanthius āctor edendī
ultimus accēdunt in tua damna pudor.
Trēs sumus inbellēs numerō, sine vīribus uxor
Lāertēsque senex Tēlemachusque puer.
ille per īnsidiās paene est mihi nūper adēmptus,
dum parat invītīs omnibus īre Pylon.
dī, precor, hoc jubeant, ut euntibus ōrdine fātīs
ille meōs oculōs conprimat, ille tuōs!
hāc faciunt cūstōsque boum longaevaque nūtrīx,
Tertius inmundae cūra fidēlis harae;
sed neque Lāertēs, ut quī sit inūtilis armīs,
hostibus in mediīs rēgna tenēre potest
Tēlemachō veniet, vīvat modo, fortior aetās;
nunc erat auxiliīs illa tuenda patris
nec mihi sunt vīrēs inimīcōs pellere tēctīs.
tū citius veniās, portus et āra tuīs!
est tibi sitque, precor, nātus, quī mollibus annīs
in patriās artēs ērudiendus erat.
respice Lāertēn; ut tū sua lūmina condās,
extrēmum fātī sustinet ille diem.
Certē ego, quae fueram tē discēdente puella,
prōtinus ut veniās, facta vidēbor anus.