Verum ad istam omnem[1] orationem brevis est defensio. Nam quoad aetas M. Caeli dare potuit isti[2] suspicioni locum, fuit primum ipsius pudore, deinde etiam patris diligentia disciplinaque munita. Qui ut huic togam virilem[3] dedit — nihil dicam hoc loco de me; tantum sit quantum vos existimatis[4]; hoc dicam, hunc a patre continuo ad me esse deductum — nemo hunc M. Caelium in illo aetatis flore vidit nisi aut cum patre aut mecum aut in M. Crassi castissima domo cum artibus honestissimis erudiretur.
Nam quod Catilinae familiaritas obiecta Caelio est, longe ab ista suspicione abhorrere debet. Hoc enim adulescente scitis consulatum mecum petisse Catilinam. Ad quem si accessit aut si a[5] me discessit umquam — quamquam multi boni adulescentes illi homini nequam atque improbo studuerunt — tum[6] existimetur Caelius Catilinae nimium familiaris fuisse. At enim postea scimus et vidimus esse hunc in illius etiam[7] amicis. Quis negat[8]? Sed ego illud tempus aetatis quod ipsum sua sponte infirmum, aliorum autem[9] libidine[10] infestum est, id hoc loco defendo. Fuit adsiduus mecum praetore me; non noverat Catilinam; Africam tum praetor ille obtinebat. Secutus est tum annus[11], causam de pecuniis repetundis Catilina dixit. Mecum erat hic; illi ne advocatus quidem venit umquam. Deinceps fuit annus quo ego consulatum petivi; petebat Catilina mecum. Numquam ad illum accessit, a me numquam recessit.