Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro M. Caelio

Chapter 15

Text kindly provided by Perseus

Sed quid ego, iudices, ita gravem personam induxi[1] ut[2] verear ne se idem Appius repente convertat et Caelium incipiat accusare illa sua gravitate censoria? Sed videro hoc posterius atque ita, iudices, ut vel[3] severissimis disceptatoribus M. Caeli vitam me probaturum esse confidam. Tu vero, mulier — iam enim ipse tecum nulla persona introducta loquor[4] — si ea quae facis, quae dicis, quae insimulas, quae moliris, quae arguis[5], probare cogitas, rationem tantae familiaritatis, tantae consuetudinis, tantae coniunctionis reddas atque exponas necesse est. Accusatores quidem libidines, amores, adulteria, Baias, actas[6], convivia, comissationes, cantus, symphonias, navigia iactant, idemque significant nihil se te invita dicere. Quae tu quoniam mente nescio qua effrenata atque praecipiti[7] in forum deferri iudiciumque voluisti, aut diluas oportet ac[8] falsa esse doceas aut nihil neque crimini tuo neque testimonio credendum esse fateare.

Sin autem urbanius me agere mavis, sic agam tecum. Removebo illum[9] senem durum ac paene agrestem; ex his igitur[10] sumam aliquem ac potissimum minimum fratrem qui est in isto genere urbanissimus; qui te amat plurimum, qui propter nescio quam, credo, timiditatem et nocturnos quosdam inanis metus tecum semper pusio cum maiore sorore cubitabat[11]. Eum putato tecum loqui: “Quid tumultuaris, soror? quid insanis? Quid clamorem[12] exorsa verbis parvam rem magnam facis? Vicinum adulescentulum aspexisti; candor huius te et proceritas voltus oculique pepulerunt[13]; saepius videre voluisti; fuisti non numquam in isdem hortis; vis[14] nobilis mulier illum filium familias patre parco ac tenaci habere tuis copiis devinctum. Non potes[15]; calcitrat, respuit, repellit[16], non putat tua dona esse[17] tanti. Confer te alio. Habes hortos ad Tiberim ac diligenter eo loco paratos[18] quo omnis iuventus natandi causa venit; hinc licet condiciones cotidie legas; cur huic qui te spernit molesta es?”

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation