Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Horace · Sermones

Book 2, Poem 2

Text kindly provided by Hypotactic

Quae virtūs et quanta, bonī, sit vīvere parvō
(nec meus hic sermō est, sed quae praecēpit Ofellus
rūsticus, abnormī sapiēns crassāque Minervā),
discite nōn inter lancēs mēnsāsque nitentīs,
cum stupet īnsānīs aciēs fulgōribus et cum
adclīnis falsīs animus meliōra recūsat,
vērum hīc inprānsī mēcum disquīrite. cūr hoc?
dīcam, sī poterō. male vērum exāminat omnis
corruptus jūdex. leporem sectātus equōve
lassus ab indomitō vel, sī Rōmāna fatīgat
mīlitia adsuētum graecārī– seu pila vēlōx
molliter austērum studiō fallente labōrem,
seu tē discus agit, pete cēdentem āera discō:
cum labor extuderit fastīdia, siccus, inānis
sperne cibum vīlem; nisi Hymettia mella Falernō
nē biberīs dīlūta. forīs est prōmus, et ātrum
dēfendēns piscīs hiemat mare: cum sale pānis
lātrantem stomachum bene lēniet. unde putās aut
quī partum? nōn in cārō nīdōre voluptās
summa, sed in tē ipsō est. tū pulmentāria quaere
sūdandō: pinguem vitiīs albumque neque ostrea
nec scarus aut poterit peregrīna juvāre lagōis.
vix tamen ēripiam, positō pāvōne velīs quīn
hōc potius quam gallīnā tergēre palātum,
corruptus vānīs rērum, quia vēneat aurō
rāra avis et pictā pandat spectācula caudā:
tamquam ad rem attineat quidquam. num vēsceris istā,
quam laudās, plūmā? coctō num adest honor īdem?
carne tamen quamvīs distat nīl, hāc magis illam
inparibus fōrmīs dēceptum tē petere estō:
unde datum sentīs, lupus hīc Tiberīnus an altō
captus hiet? pontīsne inter jactātus an amnis
ōstia sub Tuscī? laudās, īnsāne, trilībrem
mullum, in singula quem minuās pulmenta necesse est.
dūcit tē speciēs, videō: quō pertinet ergō
prōcērōs ōdisse lupōs? quia scīlicet illīs
majōrem nātūra modum dedit, hīs breve pondus:
jejūnus rārō stomachus volgāria temnit.
‘porrēctum magnō magnum spectāre catīnō
vellem' ait Harpyiīs gula digna rapācibus. at vōs
praesentēs, Austrī, coquite hōrum obsōnia. quamquam
pūtet aper rhombusque recēns, mala cōpia quandō
aegrum sollicitat stomachum, cum rāpula plēnus
atque acidās māvolt inulās. necdum omnis abācta
pauperiēs epulīs rēgum: nam vīlibus ōvīs
nigrīsque est oleīs hodiē locus. haud ita prīdem
Gallōnī praecōnis erat acipēnsere mēnsa
īnfāmis. quid? tunc rhombōs minus aequor alēbat?
tūtus erat rhombus tūtōque cicōnia nīdō,
dōnec vōs auctor docuit praetōrius. ergō
sīquis nunc mergōs suāvīs ēdīxerit assōs,
pārēbit prāvī docilis Rōmāna juventūs.
sordidus ā tenuī vīctū distābit Ofellō
jūdice: nam frūstrā vitium vītāveris illud,
sī tē aliō prāvum dētorseris. Āvidiēnus,
cui Canis ex vērō dictum cognōmen adhaeret,
quīnquennīs oleās ēst et silvestria corna
ac nisi mūtātum parcit dēfundere vīnum et
cujus odōrem oleī nequeās perferre, licēbit
ille repōtia, nātālīs aliōsve diērum
fēstōs albātus celebret, cornū ipse bilībrī
caulibus īnstillat, veteris nōn parcus acētī.
quālī igitur vīctū sapiēns ūtētur et hōrum
utrum imitābitur? hāc urget lupus, hāc canis, ajunt.
mundus erit, quā nōn offendat sordibus atque
in neutram partem cultus miser. hic neque servīs,
Albūcī senis exemplō, dum mūnia dīdit,
saevus erit, nec sīc ut simplex Naevius ūnctam
convīvīs praebēbit aquam: vitium hoc quoque magnum.
accipe nunc, vīctus tenuis quae quantaque sēcum
adferat. in prīmīs valeās bene; nam variae rēs
ut noceant hominī crēdās, memor illius ēscae,
quae simplex ōlim tibi sēderit. at simul assīs
miscuerīs ēlixa, simul conchȳlia turdīs,
dulcia sē in bīlem vertent stomachōque tumultum
lenta feret pītuīta. vidēs, ut pallidus omnis
cēnā dēsurgat dubiā? quīn corpus onustum
hesternīs vitiīs animum quoque praegravat ūnā
atque adfīgit humō dīvīnae particulam aurae.
alter ubī dictō citius cūrāta sopōrī
membra dedit, vegetus praescrīpta ad mūnia surgit.
hic tamen ad melius poterit trānscurrere quondam,
sīve diem fēstum rediēns advēxerit annus,
seu recreāre volet tenuātum corpus, ubīque
accēdent annī, tractārī mollius aetās
imbēcilla volet: tibi quidnam accēdet ad istam
quam puer et validus praesūmis mollitiem, seu
dūra valētūdō inciderit seu tarda senectūs?
rancidum aprum antīquī laudābant, nōn quia nāsus
illīs nūllus erat, sed, crēdō, hāc mente, quod hospes
tardius adveniēns vitiātum commodius quam
integrum edāx dominus cōnsūmeret. hōs utinam inter
hērōas nātum tellūs mē prīma tulisset.
dās aliquid fāmae, quae carmine grātior aurem
occupet hūmānam? grandēs rhombī patinaeque
grande ferunt ūnā cum damnō dēdecus. adde
īrātum patruum, vīcīnōs, tē tibi inīquum
et frūstrā mortis cupidum, cum dēerit egentī
as, laqueī pretium. ‘jūre' inquit ‘Trausius istīs
jūrgātur verbīs: ego vectīgālia magna
dīvitiāsque habeō tribus amplās rēgibus.' ergō,
quod superat nōn est melius quō īnsūmere possīs?
cūr eget indignus quisquam tē dīvite? quārē
templa ruunt antīqua deum? cūr, inprobe, cārae
nōn aliquid patriae tantō ēmētīris acervō?
ūnī nīmīrum rēctē tibi semper erunt rēs,
ō magnus posthāc inimīcīs rīsus. uterne
ad cāsūs dubiōs fīdet sibi certius? hic quī
plūribus adsuerit mentem corpusque superbum,
an quī contentus parvō metuēnsque futūrī
in pāce, ut sapiēns, aptārit idōnea bellō?
quō magis hīs crēdās, puer hunc ego parvus Ofellum
integrīs opibus nōvī nōn lātius ūsum
quam nunc accīsīs. videās mētātō in agellō
cum pecore et gnātīs fortem mercēde colōnum
‘nōn ego' nārrantem ‘temere ēdī lūce profēstā
quicquam praeter holus fūmōsae cum pede pernae.
ac mihi seu longum post tempus vēnerat hospes
sīve operum vacuō grātus convīva per imbrem
vīcīnus, bene erat nōn piscibus urbe petītīs,
sed pullō atque haedō; tum pēnsilis ūva secundās
et nux ōrnābat mēnsās cum duplice fīcū.
post hoc lūdus erat culpā pōtāre magistrā
ac venerāta Cerēs, ita culmō surgeret altō,
explicuit vīnō contractae sēria frontis.
saeviat atque novōs moveat Fortūna tumultūs:
quantum hinc inminuet? quantō aut ego parcius aut vōs,
ō puerī, nituistis, ut hūc novus incola vēnit?
nam propriae tellūris erum nātūra nec illum
nec mē nec quemquam statuit: nōs expulit ille,
illum aut nēquitiēs aut vafrī īnscītia jūris,
postrēmum expellet certē vīvācior hērēs.
nunc ager Umbrēnī sub nōmine, nūper Ofellī
dictus, erit nūllī proprius, sed cēdet in ūsum
nunc mihi, nunc aliī. quōcircā vīvite fortēs
fortiaque adversīs oppōnite pectora rēbus.'

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation