Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Horace · Sermones

Book 1, Poem 3

Text kindly provided by Hypotactic

Omnibus hoc vitium est cantōribus, inter amīcōs
ut numquam indūcant animum cantāre rogātī,
injussī numquam dēsistant. Sardus habēbat
ille Tigellius hoc. Caesar, quī cōgere posset,
sī peteret per amīcitiam patris atque suam, nōn
quicquam prōficeret; sī conlibuisset, ab ōvō
usque ad māla citāret ‘iō Bacchae' modo summā
vōce, modo hāc, resonat quae chordīs quattuor īma.
nīl aequāle hominī fuit illī: saepe velut quī
currēbat fugiēns hostem, persaepe velut quī
Jūnōnis sacra ferret; habēbat saepe ducentōs,
saepe decem servōs; modo rēgēs atque tetrarchās,
omnia magna loquēns, modo ‘sit mihi mēnsa tripēs et
concha salis pūrī et toga, quae dēfendere frīgus
quamvīs crassa queat.' deciēns centēna dedissēs
huic parcō, paucīs contentō, quīnque diēbus
nīl erat in loculīs; noctēs vigilābat ad ipsum
māne, diem tōtum stertēbat; nīl fuit unquam
sīc inpār sibi. nunc aliquis dīcat mihi ‘quid tū?
nūllane habēs vitia?' immō alia et fortasse minōra.
Maenius absentem Novium cum carperet, ‘heus tū'
quīdam ait ‘ignōrās tē an ut ignōtum dare nōbīs
verba putās?' ‘egomet mī ignōscō' Maenius inquit.
stultus et inprobus hic amor est dignusque notārī.
cum tua pervideās oculīs mala lippus inūnctīs,
cūr in amīcōrum vitiīs tam cernis acūtum
quam aut aquila aut serpēns Epidaurius? at tibi contrā
ēvenit, inquīrant vitia ut tua rūrsus et illī.
īrācundior est paulō, minus aptus acūtīs
nāribus hōrum hominum; rīdērī possit eō quod
rūsticius tōnsō toga dēfluit et male laxus
in pede calceus haeret: at est bonus, ut melior vir
nōn alius quisquam, at tibi amīcus, at ingenium ingēns
incultō latet hoc sub corpore. dēnique tē ipsum
concute, numqua tibī vitiōrum īnsēverit ōlim
nātūra aut etiam cōnsuētūdō mala; namque
neglēctīs ūrenda filix innāscitur agrīs.
illūc praevertāmur, amātōrem quod amīcae
turpia dēcipiunt caecum vitia aut etiam ipsa haec
dēlectant, velutī Balbīnum pōlypus Hagnae.
vellem in amīcitiā sīc errārēmus et istī
errōrī nōmen virtūs posuisset honestum.
ac pater ut gnātī, sīc nōs dēbēmus amīcī
siquod sit vitium nōn fastīdīre. strabōnem
appellat paetum pater, et pullum, male parvus
sīcui fīlius est, ut abortīvus fuit ōlim
Sīsyphus; hunc vārum distortīs crūribus, illum
balbūtit scaurum prāvīs fultum male tālīs.
parcius hic vīvit: frūgī dīcātur; ineptus
et jactantior hic paulō est: concinnus amīcīs
postulat ut videātur; at est truculentior atque
plūs aequō līber: simplex fortisque habeātur;
caldior est: ācrīs inter numerētur. opīnor,
haec rēs et jungit jūnctōs et servat amīcōs.
at nōs virtūtēs ipsās invertimus atque
sincērum furimus vās incrustāre. probus quis
nōbīscum vīvit, multum dēmissus homō: illī
tardō cognōmen, pinguī damus. hic fugit omnīs
īnsidiās nūllīque malō latus obdit apertum,
cum genus hoc inter vītae versēmur, ubi ācris
invidia atque vigent ubi crīmina: prō bene sānō
ac nōn incautō fictum astūtumque vocāmus.
simplicior quis et est, quālem mē saepe libenter
obtulerim tibi, Maecēnās, ut forte legentem
aut tacitum inpellat quōvīs sermōne: ‘molestus,
commūnī sēnsū plānē caret' inquimus. ēheu,
quam temere in nōsmet lēgem sancīmus inīquam.
nam vitiīs nēmō sine nāscitur; optimus ille est,
quī minimīs urgētur. amīcus dulcis, ut aequum est,
cum mea conpēnset vitiīs bona, plūribus hīsce,
sī modo plūra mihī bona sunt, inclīnet, amārī
sī volet: hāc lēge in trutinā pōnētur eādem.
quī, nē tūberibus propriīs offendat amīcum,
postulat, ignōscet verrūcīs illius: aequum est
peccātīs veniam poscentem reddere rūrsus.
dēnique, quātenus excīdī penitus vitium īrae,
cētera item nequeunt stultīs haerentia, cūr nōn
ponderibus modulīsque suīs ratiō ūtitur ac rēs
ut quaeque est, ita suppliciīs dēlicta coercet?
sīquis eum servum, patinam quī tollere jussus
sēmēsōs piscīs tepidumque ligurrierit jūs,
in cruce suffīgat, Labeōne īnsānior inter
sānōs dīcātur. quantō hoc furiōsius atque
majus peccātum est: paulum dēlīquit amīcus,
quod nisi concēdās, habeāre īnsuāvis: acerbus
ōdistī et fugis ut Rūsōnem dēbitor aeris,
quī nisi, cum trīstēs miserō vēnēre kalendae,
mercēdem aut nummōs unde unde extrīcat, amārās
porrēctō jugulō historiās captīvus ut audit.
conmīnxit lectum pōtūs mēnsāve catillum
Euandrī manibus trītum dējēcit: ob hanc rem,
aut positum ante meā quia pullum in parte catīnī
sustulit ēsuriēns, minus hōc jūcundus amīcus
sit mihi? quid faciam, sī fūrtum fēcerit aut sī
prōdiderit conmissa fidē spōnsumve negārit?
quīs paria esse ferē placuit peccāta, labōrant,
cum ventum ad vērum est: sēnsūs mōrēsque repugnant
atque ipsa ūtilitās, jūstī prope māter et aequī.
cum prōrēpsērunt prīmīs animālia terrīs,
mūtum et turpe pecus, glandem atque cubīlia propter
unguibus et pugnīs, dein fustibus atque ita porrō
pugnābant armīs, quae post fabricāverat ūsus,
dōnec verba, quibus vōcēs sēnsūsque notārent,
nōminaque invēnēre; dehinc absistere bellō,
oppida coepērunt mūnīre et pōnere lēgēs,
nē quis fūr esset neu latrō neu quis adulter.
nam fuit ante Helenam cunnus taeterrima bellī
causa, sed ignōtīs periērunt mortibus illī,
quōs venerem incertam rapientīs mōre ferārum
vīribus ēditior caedēbat ut in grege taurus.
jūra inventa metū injūstī fateāre necesse est,
tempora sī fāstōsque velīs ēvolvere mundī.
nec nātūra potest jūstō sēcernere inīquum,
dīvidit ut bona dīversīs, fugienda petendīs,
nec vincet ratiō hoc, tantundem ut peccet idemque,
quī tenerōs caulēs aliēnī frēgerit hortī
et quī nocturnus sacra dīvum lēgerit. adsit
rēgula, peccātīs quae poenās inroget aequās,
nē scuticā dignum horribilī sectēre flagellō.
nam ut ferulā caedās meritum majōra subīre
verbera, nōn vereor, cum dīcās esse parīs rēs
fūrta latrōciniīs et magnīs parva minēris
falce recīsūrum similī tē, sī tibi rēgnum
permittant hominēs. sī dīves, quī sapiēns est,
et sūtor bonus et sōlus fōrmōsus et est rēx,
cūr optās quod habēs? ‘nōn nōstī, quid pater' inquit
‘Chrȳsippus dīcat: sapiēns crepidās sibi numquam
nec soleās fēcit; sūtor tamen est sapiēns.' quī?
‘ut quamvīs tacet Hermogenēs, cantor tamen atque
optumus est modulātor; ut Alfēnus vafer omnī
abjectō īnstrūmentō artis clausāque tabernā
sūtor erat: sapiēns operis sīc optimus omnis
est opifex, sōlus sīc rēx.' vellunt tibi barbam
lascīvī puerī, quōs tū nisi fuste coercēs,
urgēris turbā circum tē stante miserque
rumperis et lātrās, magnōrum maxime rēgum.
nē longum faciam: dum tū quadrante lavātum
rēx ībis neque tē quisquam stīpātor ineptum
praeter Crīspīnum sectābitur, et mihi dulcēs
ignōscent, sīquid peccārō stultus, amīcī
inque vicem illōrum patiar dēlicta libenter
prīvātusque magis vīvam tē rēge beātus.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation