Pāstōrum mūsam Dāmōnis et Alphesiboeī,
immemor herbārum quōs est mīrāta juvenca
certantīs, quōrum stupefactae carmine lyncēs,
et mūtāta suōs requiērunt flūmina cursūs,
Dāmōnis mūsam dīcēmus et Alphesiboeī.
Tū mihi seu magnī superās jam saxa Timāvī,
sīve ōram Illyricī legis aequoris, ēn erit umquam
ille diēs, mihi cum liceat tua dīcere facta?
Ēn erit, ut liceat tōtum mihi ferre per orbem
sōla Sophoclēō tua carmina digna coturnō?
Ā tē prīncipium; tibi dēsinet: accipe jussīs
carmina coepta tuīs, atque hanc sine tempora circum
inter victrīcīs hederam tibi serpere laurūs.
Frīgida vix caelō noctis dēcesserat umbra,
cum rōs in tenerā pecorī grātissimus herbā,
incumbēns teretī Dāmōn sīc coepit olīvae:
"Nāscere, praeque diem veniēns age, Lūcifer, almum,
conjugis indignō Nȳsae dēceptus amōre
dum queror, et dīvōs, quamquam nīl testibus illīs
prōfēcī, extrēmā moriēns tamen adloquor hōrā.
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Maenalus argūtumque nemus pīnōsque loquentīs
semper habet; semper pāstōrum ille audit amōrēs
Pānaque, quī prīmus calamōs nōn passus inertīs.
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Mopsō Nȳsa datur: quid nōn spērēmus amantēs?
Jungentur jam grȳpes equīs, aevōque sequentī
cum canibus timidī venient ad pōcula dammae.
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Mopse, novās incīde facēs: tibi dūcitur uxor;
sparge, marīte, nucēs: tibi dēserit Hesperus Oetam.
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Ō dignō conjūncta virō, dum dēspicis omnīs,
dumque tibi est odiō mea fistula dumque capellae
hirsūtumque supercilium prōmissaque barba,
nec cūrāre deum crēdis mortālia quemquam!
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Saepibus in nostrīs parvam tē rōscida māla
(dux ego vester eram) vīdī cum mātre legentem;
alter ab ūndecimō tum mē jam accēperat annus;
jam fragilīs poteram ā terrā contingere rāmōs:
ut vīdī, ut periī, ut mē malus abstulit error!
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Nunc sciō quid sit Amor: dūrīs in cautibus illum
aut Tmaros aut Rhodopē aut extrēmī Garamantes
nec generis nostrī puerum nec sanguinis ēdunt.
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Saevus Amor docuit nātōrum sanguine mātrem
commaculāre manūs; crūdēlis tū quoque, māter:
crūdēlis māter magis, an puer improbus ille?
Improbus ille puer; crūdēlis tū quoque, māter.
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Nunc et ovīs ultrō fugiat lupus; aurea dūrae
māla ferant quercūs, narcissō flōreat alnus,
pinguia corticibus sūdent ēlectra myrīcae,
certent et cycnīs ululae, sit Tītyrus Orpheus,
Orpheus in silvīs, inter delphīnas Arīōn.
Incipe Maenaliōs mēcum, mea tībia, versūs.
Omnia vel medium fīat mare. Vīvite, silvae:
praeceps āeriī speculā dē montis in undās
dēferar; extrēmum hoc mūnus morientis habētō.
Dēsine Maenaliōs, jam dēsine, tībia, versūs."
Haec Dāmōn. Vōs, quae responderit Alphesiboeus,
dūcite, Pīerides: nōn omnia possumus omnēs.
"Effer aquam, et mollī cinge haec altāria vittā,
verbēnāsque adolē pinguīs et mascula tūra,
conjugis ut magicīs sānōs āvertere sacrīs
experiar sēnsūs: nihil hīc nisi carmina dēsunt.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Carmina vel caelō possunt dēdūcere lūnam;
carminibus Circē sociōs mūtāvit Ulixī;
frīgidus in prātīs cantandō rumpitur anguis.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Terna tibi haec prīmum triplicī dīversa colōre
līcia circumdō, terque haec altāria circum
effigiem dūcō: numerō deus impare gaudet.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Necte tribus nōdīs ternōs, Amarylli, colōrēs;
necte, Amarylli, modo et "Veneris" dīc "vincula nectō".
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Līmus ut hic dūrēscit, et haec ut cēra liquēscit
ūnō eōdemque ignī, sīc nostrō Daphnis amōre.
Sparge molam et fragilīs incende bitūmine laurūs.
Daphnis mē malus ūrit; ego hanc in Daphnide laurum.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Tālis amor Daphnim, quālis cum fessa juvencum
per nemora atque altōs quaerendō būcula lūcōs,
propter aquae rīvum, viridī prōcumbit in ulvā
perdita, nec sērae meminit dēcēdere noctī,
tālis amor teneat, nec sit mihi cūra medērī.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Hās ōlim exuviās mihi perfidus ille relīquit,
pignora cāra suī; quae nunc ego līmine in ipsō,
terra, tibī mandō: dēbent haec pignora Daphnim.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Hās herbās atque haec Pontō mihi lēcta venēna
ipse dedit Moerīs (nāscuntur plūruma Pontō);
hīs ego saepe lupum fierī et sē condere silvīs
Moerim, saepe animās īmīs excīre sepulcrīs,
atque satās aliō vīdī trādūcere messīs.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Fer cinerēs, Amarylli, forās, rīvōque fluentī
trānsque caput jace, nec respexeris. Hīs ego Daphnim
adgrediar; nihil ille deōs, nīl carmina cūrat.
Dūcite ab urbe domum, mea carmina, dūcite Daphnim.
Aspice: corripuit tremulīs altāria flammīs
sponte suā, dum ferre moror, cinis ipse. Bonum sit!
Nescio quid certē est, et Hylax in līmine lātrat.
Crēdimus? an qui amant ipsī sibi somnia fingunt?
Parcite, ab urbe venit, jam parcite, carmina, Daphnis."