Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Vergil · Eclogues

Book 5

Text kindly provided by Hypotactic

Cūr nōn, Mopse, bonī quoniam convēnimus ambō
tū calamōs īnflāre levīs, ego dīcere versūs,
hīc corylīs mixtās inter cōnsēdimus ulmōs?
Tū major; tibi mē est aequum pārēre, Menalcā,
sīve sub incertās Zephyrīs mōtantibus umbrās,
sīve antrō potius succēdimus. Aspice ut antrum
silvestris rārīs sparsit lābrusca racēmīs.
Montibus in nostrīs sōlus tibi certat Amyntās.
Quid, sī īdem certet Phoebum superāre canendō?
Incipe, Mopse, prior, sī quōs aut Phyllidis ignīs
aut Alcōnis habēs laudēs aut jūrgia Codrī;
incipe; pāscentīs servābit Tītyrus haedōs.
Immō haec in viridī nūper quae cortice fāgī
carmina dēscrīpsī et modulāns alterna notāvī,
experiar: tū deinde jubētō certet Amyntās.
Lenta salix quantum pallentī cēdit olīvae,
pūniceīs humilis quantum saliunca rosētīs,
jūdiciō nostrō tantum tibi cēdit Amyntās.
Sed tū dēsine plūra, puer; successimus antrō.
Exstīnctum Nymphae crūdēlī fūnere Daphnim
flēbant (vōs corylī testēs et flūmina Nymphīs),
cum complexa suī corpus miserābile nātī
atque deōs atque astra vocat crūdēlia māter.
Nōn ūllī pāstōs illīs ēgēre diēbus
frīgida, Dāphni, bovēs ad flūmina: nūlla neque amnem
lībāvit quadrupēs, nec grāminis attigit herbam.
Dāphni, tuum Poenōs etiam ingemuisse leōnēs
interitum montēsque ferī silvāque loquuntur.
Daphnis et Armeniās currū subjungere tigrīs
īnstituit; Daphnis thiasōs indūcere Bacchī,
et foliīs lentās intexere mollibus hastās.
Vītis ut arboribus decorī est, ut vītibus ūvae,
ut gregibus taurī, segetēs ut pinguibus arvīs,
tū decus omne tuīs. Postquam tē fāta tulērunt,
ipsa Palēs agrōs atque ipse relīquit Apollō.
Grandia saepe quibus mandāvimus hordea sulcīs,
īnfēlīx lolium et sterilēs nāscuntur avēnae;
prō mollī violā, prō purpureō narcissō
carduos et spīnīs surgit paliūrus acūtīs.
Spargite humum foliīs, indūcite fontibus umbrās,
pāstōrēs (mandat fierī sibi tālia Daphnis),
et tumulum facite, et tumulō superaddite carmen:
Daphnis ego in silvīs hinc usque ad sīdera nōtus
fōrmōsī pecoris cūstōs fōrmōsior ipse.
Tāle tuum carmen nōbīs, dīvīne poēta,
quāle sopor fessīs in grāmine, quāle per aestum
dulcis aquae saliente sitim restinguere rīvō.
Nec calamīs sōlum aequiperās, sed vōce magistrum;
fortūnāte puer, tū nunc eris alter ab illō.
Nōs tamen haec quōcumque modō tibi nostra vicissim
dīcēmus, Daphnimque tuum tollēmus ad astra;
Daphnim ad astra ferēmus: amāvit nōs quoque Daphnis.
An quicquam nōbīs tālī sit mūnere majus?
Et puer ipse fuit cantārī dignus, et ista
jam prīdem Stimichōn laudāvit carmina nōbīs.
Candidus īnsuētum mīrātur līmen Olympī
sub pedibusque videt nūbēs et sīdera Daphnis.
Ergō alacris silvās et cētera rūra voluptās
Pānaque pāstōrēsque tenet Dryadasque puellās.
Nec lupus īnsidiās pecorī, nec rētia cervīs
ūlla dolum meditantur: amat bonus ōtia Daphnis.
Ipsī laetitiā vōcēs ad sīdera jactant
intōnsī montēs; ipsae jam carmina rūpēs,
ipsa sonant arbusta: "Deus, deus ille, Menalcā!"
Sīs bonus ō fēlīxque tuīs! Ēn quattuor ārās:
ecce duās tibi, Dāphni, duās altāria Phoebō.
Pōcula bīna novō spūmantia lacte quotannīs,
crātērāsque duo statuam tibi pinguis olīvī,
et multō in prīmīs hilarāns convīvia Bacchō,
ante focum, sī frīgus erit, sī messis, in umbrā,
vīna novum fundam calathīs Ariūsia nectar.
Cantābunt mihi Dāmoetās et Lyctius Aegōn;
saltantīs Satyrōs imitābitur Alphesiboeus.
Haec tibi semper erunt, et cum sollemnia vōta
reddēmus Nymphīs, et cum lūstrābimus agrōs.
Dum juga montis aper, fluviōs dum piscis amābit,
dumque thymō pāscentur apēs, dum rōre cicādae,
semper honōs nōmenque tuum laudēsque manēbunt.
Ut Bacchō Cererīque, tibī sīc vōta quotannīs
agricolae facient: damnābis tū quoque vōtīs.
Quae tibi, quae tālī reddam prō carmine dōna?
Nam neque mē tantum venientis sībilus Austrī
nec percussa juvant flūctū tam lītora, nec quae
saxōsās inter dēcurrunt flūmina vallēs.
Hāc tē nōs fragilī dōnābimus ante cicūtā:
haec nōs "Fōrmōsum Corydōn ārdēbat Alexim",
haec eadem docuit "Cujum pecus? an Meliboeī?"
At tū sūme pedum, quod, mē cum saepe rogāret,
nōn tulit Antigenēs (et erat tum dignus amārī),
fōrmōsum paribus nōdīs atque aere, Menalcā.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation