‘Beātus ille quī procul negōtiīs,
ut prīsca gēns mortālium,
paterna rūra būbus exercet suīs
solūtus omnī faenore
neque excitātur classicō mīles trucī
neque horret īrātum mare
forumque vītat et superba cīvium
potentiōrum līmina.
ergō aut adulta vītium propāgine
altās marītat pōpulōs
aut in reductā valle mūgientium
prōspectat errantīs gregēs
inūtilīsque falce rāmōs amputāns
fēlīciōrēs īnserit
aut pressa pūrīs mella condit amphorīs
aut tondet īnfirmās ovīs.
vel cum decōrum mītibus pōmīs caput
Autumnus āgrīs extulit,
ut gaudet īnsitīva dēcerpēns pira
certantem et ūvam purpurae,
quā mūnerētur tē, Priāpe, et tē, pater
Silvāne, tūtor fīnium.
libet jacēre modo sub antīquā īlice,
modo in tenācī grāmine:
lābuntur altīs interim rīpīs aquae,
queruntur in Silvīs avēs
frondēsque lymphīs obstrepunt mānantibus,
somnōs quod invītet levīs.
at cum tonantis annus hībernus Jovis
imbrīs nivīsque conparat,
aut trūdit ācrīs hinc et hinc multā cane
aprōs in obstantīs plagās
aut amite lēvī rāra tendit rētia
turdīs edācibus dolōs
pavidumque leporem et advenam laqueō gruem
jūcunda captat praemia.
quis nōn malārum quās amor cūrās habet
haec inter oblīvīscitur?
quodsī pudīca mulier in partem juvet
domum atque dulcīs līberōs,
Sabīna quālis aut perusta Sōlibus
pernīcis uxor Āpulī,
sacrum vetustīs exstruat lignīs focum
lassī sub adventum virī
claudēnsque textīs crātibus laetum pecus
distenta siccet ūbera
et horna dulcī vīna prōmēns dōliō
dapēs inēmptās adparet:
nōn mē Lucrīna jūverint conchȳlia
magisve rhombus aut scarī,
sīquōs Eōīs intonāta flūctibus
hiems ad hoc vertat mare,
nōn Āfra avis dēscendat in ventrem meum,
nōn attagēn Iōnicus
jūcundior quam lēcta dē pinguissimīs
olīva rāmīs arborum
aut herba lapathī prāta amantis et gravī
malvae salūbrēs corporī
vel agna fēstīs caesa Terminālibus
vel haedus ēreptus lupō.
hās inter epulās ut juvat pastās ovīs
vidēre properantīs domum,
vidēre fessōs vōmerem inversum bovēs
collō trahentīs languidō
postōsque vernās, dītis exāmen domūs,
circum renīdentīs Larīs.’
haec ubi locūtus faenerātor Alfius,
jam jam futūrus rūsticus,
omnem redēgit īdibus pecūniam,
quaerit kalendīs pōnere.