Quid tibi vīs, mulier nīgrīs dignissima barrīs?
mūnera quid mihi quidve tabellās
mittis nec firmō juvenī neque nāris obēsae?
namque sagācius ūnus odōror,
pōlypus an gravis hirsūtīs cubet hircus in ālīs
quam canis ācer ubī lateat sūs.
quī sūdor vietīs et quam malus undique membrīs
crēscit odor, cum pēne solūtō
indomitam properat rabiem sēdāre, neque illī
jam manet ūmida crēta colorque
stercore fūcātus crocodīlī jamque subandō
tenta cubīlia tēctaque rumpit.
vel mea cum saevīs agitat fastīdia verbīs:
‘Īnachiā languēs minus ac mē;
Īnachiam ter nocte potes, mihi Semper ad ūnum
mollis opus. pereat male quae tē
Lesbia quaerentī taurum mōnstrāvit inertem.
cum mihi Cōus adesset Amyntās,
cujus in indomitō cōnstantior inguine nervus
quam nova collibus arbor inhaeret.
mūricibus Tyriīs iterātae vellera lānae
cui properābantur? tibi nempe,
nē foret aequālīs inter convīva, magis quem
dīligeret mulier sua quam tē.
ō ego nōn fēlīx, quam tū fugis, ut pavet ācrīs
agna lupōs capreaeque leōnēs!’