Nox erat et caelō fulgēbat Lūna serēnō
inter minōra sīdera,
cum tū, magnōrum nūmen laesūra deōrum,
in verba jūrābās mea,
artius atque hederā prōcēra adstringitur īlex
lentīs adhaerēns bracchiīs;
dum pecorī lupus et nautīs īnfēstus Orīōn
turbāret hībernum mare
intōnsōsque agitāret Apollinis aura capillōs,
fore hunc amōrem mūtuum,
ō dolitūra meā multum virtūte Neaera:
nam sīquid in Flaccō virī est,
nōn feret adsiduās potiōrī tē dare noctēs
et quaeret īrātus parem
nec semel offēnsī cēdet cōnstantia fōrmae,
sī certus intrārit dolor.
et tū, quīcumque es fēlīcior atque meō nunc
superbus incēdis malō,
sīs pecore et multā dīves tellūre licēbit
tibīque Pactōlus fluat
nec tē Pȳthagorae fallant arcāna renātī
formāque vincās Nīrea,
heu heu, trānslātōs aliō maerēbis amōrēs,
ast ego vicissim rīserō.