Celsō gaudēre et bene rem gerere Albinovānō
Mūsa rogāta refer, comitī scrībaeque Nerōnis.
Sī quaeret quid agam, dīc multa et pulchra minantem
vīvere nec rēctē nec suāviter, haud quia grandō
contuderit vītīs oleamque momorderit aestus,
nec quia longinquīs armentum aegrōtet in agrīs,
sed quia mente minus validus quam corpore tōtō
nīl audīre velim, nīl discere, quod levet aegrum,
fīdīs offendar medicīs, īrāscar amīcīs,
cūr mē fūnestō properent arcēre veternō,
quae nocuēre sequar, fugiam quae prōfore crēdam,
Rōmae Tībur amem, ventōsus Tībure Rōmam.
Post haec, ut valeat, quō pactō rem gerat et sē,
ut placeat juvenī, percontāre, utque cohortī.
Sī dīcet ‘rēctē’, prīmum gaudēre, subinde
praeceptum auriculīs hoc īnstillāre mementō:
‘Ut tū fortūnam, sīc nōs tē, Celse, ferēmus.’