At [1] infestis prope signis inferuntur[2] Galli in M. Fonteium[3] et instant atque urgent summo cum studio, summa cum audacia. Video, iudices; sed[4] multis et firmis praesidiis vobis adiutoribus isti immani atque intolerandae barbariae resistemus. Primum obicitur contra istorum impetus Macedonia, fidelis et amica populo Romano provincia; quae cum se ac suas urbis non solum consilio sed etiam manu M. Fontei[5] conservatam esse dicat, ut[6] ipsa[7] per hunc a Thraecum[8] adventu ac depopulatione defensa est [9], sic ab huius nunc capite Gallorum impetus terroresque depellit.
Constituitur ex altera parte ulterior Hispania, quae profecto non [10] modo religione sua resistere istorum cupiditati potest sed etiam sceleratorum hominum periuria testimoniis ac laudationibus suis refutare. Atque ex ipsa etiam Gallia fidelissima et gravissima auxilia sumuntur. Venit huic subsidio misero atque innocenti Massiliensium cuncta civitas, quae non solum ob eam causam laborat ut huic, a quo ipsa servata est, parem gratiam referre[11] videatur sed etiam quod ea condicione atque eo fato se in eis[12] terris conlocatam esse arbitratur ne quid nostris hominibus istae gentes nocere possint.
Propugnat pariter pro salute M. Fontei Narbonensis colonia, quae per hunc ipsa nuper obsidione hostium liberata nunc eiusdem miseriis ac periculis commovetur. Denique ut oportet bello Gallico, ut maiorum iura moresque praescribunt, nemo est civis Romanus qui sibi ulla excusatione utendum putet; omnes illius provinciae publicani, agricolae, pecuarii, ceteri negotiatores uno animo M. Fonteium atque una voce defendunt.