99 P.L.M. Lecto compositus vix prima silentia noctis carpebam et somno lumina victa dabam, cum me savus Amor prensat[1] sursumque capillis excitat et lacerum pervigilare iubet. “Tu famulus meus,” inquit, “ames cum mille puellas, solus, io, solus, dure, iacere potes?” Exsilio et pedibus nudis tunicaque soluta omne iter ingredior,[2] nullum iter expedio. Nunc propero, nunc ire piget, rursumque redire paenitet, et pudor est stare via media. Ecce tacent voces hominum strepitusque viarum et volucrum cantus fidaque turba canum; solus ego ex cunctis paveo somnumque torumque, et sequor imperium, magne Cupido, tuum.