Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · Pro Archia Poeta

Chapter 12

Text kindly provided by Perseus

An vero tam parvi[1] animi videamur esse[2] omnes qui in re publica atque in his vitae periculis laboribusque versamur ut, cum usque ad extremum spatium nullum tranquillum atque otiosum spiritum duxerimus, nobiscum simul moritura omnia arbitremur? An [3] statuas et imagines, non animorum simulacra, sed corporum, studiose multi summi homines reliquerunt[4]; consiliorum relinquere ac virtutum nostrarum effigiem nonne[5] multo malle debemus summis ingeniis expressam et politam? Ego vero omnia quae gerebam iam tum in gerendo spargere me ac disseminare arbitrabar in orbis terrae memoriam sempiternam. Haec vero sive[6] a meo sensu post mortem afutura[7] est[8], sive, ut sapientissimi homines putaverunt, ad aliquam animi[9] mei partem pertinebit[10], nunc quidem certe cogitatione quadam speque delector.

Qua re conservate, iudices, hominem pudore eo quem amicorum videtis comprobari cum dignitate, tum etiam vetustate[11], ingenio autem tanto quantum[12] id convenit existimari, quod summorum hominum iudiciis[13] expetitum esse videatis, causa vero eius[14] modi quae beneficio legis, auctoritate municipi, testimonio Luculli, tabulis Metelli comprobetur. Quae cum ita sint, petimus[15] a vobis, iudices, si qua non modo humana verum etiam divina in tantis ingeniis[16] commendatio debet esse, ut eum qui vos, qui vestros imperatores, qui populi Romani[17] res gestas semper ornavit, qui etiam his recentibus nostris vestrisque domesticis periculis aeternum se testimonium laudis[18] daturum esse profitetur, quique est ex [19] eo numero qui semper apud omnis sancti sunt habiti itaque[20] dicti, sic in vestram accipiatis fidem ut humanitate vestra levatus potius quam acerbitate violatus esse videatur.

Quae de causa pro mea consuetudine breviter simpliciterque dixi, iudices, ea confido probata esse omnibus; quae a foro aliena[21] iudicialique[22] consuetudine et de hominis ingenio et communiter de ipso[23] studio locutus sum, ea, iudices, a vobis spero esse in bonam partem accepta, ab eo qui iudicium exercet certo[24] scio.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation