Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
M. Tullius Cicero · De Optimo Genere Oratorum

Chapter 6

Text kindly provided by Perseus

Qua re si quis erit qui se Thucydideo genere causas in foro dicturum esse profiteatur, is abhorrebit etiam a suspicione eius quod[1] versatur in re civili et forensi; sin[2] Thucydidem laudabit, ascribat suae nostram sententiam.

Quin ipsum Isocratem, quem divinus auctor Plato suum fere aequalem admirabiliter in Phaedro laudari fecit ab Socrate quemque omnes docti summum[3] oratorem esse dixerunt, tamen hunc in numerum non repono. Non enim in acie versatur nec ferro[4], sed quasi rudibus eius eludit oratio. A me autem, ut cum maximis minima conferam, gladiatorum par nobilissimum inducitur, Aeschines[5], tamquam Aeserninus, ut ait Lucilius[6], non spurcus homo, sed acer et doctus cum Pacideiano[7] hic componitur,—optimus longe post homines natos—.

Nihil enim illo oratore arbitror cogitari posse divinius.

Huic labori nostro duo genera reprehensionum[8] opponuntur. Vnum hoc: “Verum[9] melius Graeci.” A quo quaeratur ecquid[10] possint ipsi[11] melius Latine? Alterum: “Quid istas potius legam quam Graecas?” Idem Andriam et Synephebos nec minus [Terentium et Caecilium quam Menandrum legunt, nec[12] ] Andromacham aut Antiopam aut Epigonos Latinos recipiunt[; sed tamen Ennium et Pacuvium et Accium potius quam Euripidem et Sophoclem legunt[13] ]. Quod igitur est eorum in orationibus e Graeco[14] conversis fastidium, nullum cum sit in versibus?

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation