Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
T. Maccius Plautus · Truculentus

Act 2, Scene 2

Text kindly provided by Perseus

Trvcvlentvs
Quís illic est qui tam proterve nostras aedis arietat?
Astaphivm
Ego sum, respice ad me.
Trvcvlentvs
Quid ego? nonne egó videor tibi?
quid tibi ad hasce accessio aedis est prope aut pultatio?
Astaphivm
Salve.
Trvcvlentvs
Sat mihi est tuae salutis. nil moror. non salveo?
aegrotare malim quam esse tua salute sanior.
sed volo scíre, quid debetur hic tibi nostrae domi?
Astaphivm
Comprime sis eiram.
Trvcvlentvs
Eam quidem hercle tu, quae solita es, comprime,
impudens, quae per ridiculum rustico suades stuprum.
Astaphivm
Eiram dixi: ut decepisti! dempsisti unam litteram.
nimis quidem hic truculentust.
Trvcvlentvs
Pergin male loqui, mulier, mihi?
Astaphivm
Quid tibi ego male dicó?
Trvcvlentvs
Quia enim me truncum lentum nominas.
nunc adeo, nisi abis actutum aut dicis quid quaeras cito,
iam hercle ego hic te, mulier, quasi sus catulos pedibus proteram.
Astaphivm
Rus merum hoc quidemst.
Trvcvlentvs
Pudendumst vero clurinum pecus.
advenisti huc te ostentatum, cum exornatis ossibus,
quia tibi suaso infecisti propudiosa pallulam?
[an eo bella es, quia accepisti ármillas aeneas?]
Astaphivm
Nunc places, cum mi inclementer dicis.
Trvcvlentvs
Quid hoc quod te rogo?
mancupion qui accipias, gestas tecum ahenos anulos?
pignus da ni ligneae haec sunt quas habes Victorias.
Astaphivm
Ne attigas me.
Trvcvlentvs
Egon te tangam? íta me amabit sarculum,
ut ego me ruri amplexari mavelim patulam bovem
cumque ea noctem in stramentis pernoctare perpetem,
quam tuas centum cenatas noctes mihi dono dari.
rus tu mi opprobras? ut nancta es hominem quem pudeat probri!
sed quid ápud nostras negoti, mulier, est aedis tibi?
quid tu huc occursas, in urbem quotienscumque advenimus?
Astaphivm
Mulieres volo convenire vostras.
Trvcvlentvs
Quas tu mulieres
mihi narras, ubi musca nulla feminast in aedibus?
Astaphivm
Nullan istic mulier habitat?
Trvcvlentvs
Rus, inquam, abierunt. abi.
Astaphivm
Quid clamas, insane?
Trvcvlentvs
Abire hinc ni properas grandi gradu,
iam hercle ego istós fictos compositos crispos cincinnos tuos
unguentatos usque ex cerebro exvellam.
Astaphivm
Quanam gratia?
Trvcvlentvs
Quia ad foris nostras unguentis uncta es ausa accedere
quiaque istas buccas tam belle purpurissatas habes.
Astaphivm
Erubui mecastor misera propter clamorem tuom.
Trvcvlentvs
Itane? erubuisti? quasi vero corpori reliqueris
tuo potestatem coloris ulli capiendi, mala.
buccas rubrica, créta omne corpus intinxti tibi.
pessumae estis.
Astaphivm
Quíd est quod vobis pessumae haec male fecerint?
Trvcvlentvs
Scio ego plus quam tu arbitrare scire me.
Astaphivm
Quid id obsecrost
quod scias?
Trvcvlentvs
Erilis noster filius apud vos Strabax
ut pereat, ut eum inliciatis in malam fraudem et probrum.
Astaphivm
Sanus si videare, dicam: dicis contumeliam.
nemo homo hic solet perire apud nos: res perdunt suas;
ubi res perdidere, abire hinc, si volunt, salvis licet.
ego istunc non novi adulescentem vostrum.
Trvcvlentvs
Veron serio?
quid maceria illa ait, in horto quae est, quae in noctes singulas
latere fit minor, qua ístoc ad vos damni permensust viam?
Astaphivm
Nil mirum (vetus est maceria) lateres si veteres ruont.
Trvcvlentvs
Ain tu vero veteres lateres ruere? numquam edepol mihi
quisquam homo mortalis posthac duarum rerum creduit,
ní ego vostra ero maiori facta denarravero.
Astaphivm
Estne item violentus ut tu?
Trvcvlentvs
Non enim ille meretriculis
munerandis rem coegit, verum parsimonia
duritiaque: quae nunc ad vos clam exportantur, pessumae;
ea vos estis exunguimini ebibitis. egone haec mussitem?
iam quidem hercle ibo ad forum atque haec facta narrabo seni,
neque istuc insegesti tergo coget examen mali.—
Astaphivm
Si ecastor hic homo sinapi victitet, non censeam
tam esse tristem posse. at pol ero benevolens visust suo.
verum ego illúm, quamquam violentust, spero inmutari pote
blandimentis, oramentis, ceteris meretriciis;
vidi equom ex indomito domitum fieri atque alias beluas.
nunc ad eram revidebo. sed eccum ódium progreditur meum.
tristis exit. haud convenit etiam hic dum Phronesium.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation