Ad me revertar. Isdem in armis fui. Quid autem aliud egimus, Tubero, nisi ut quod hic potest nos possemus? Quorum igitur impunitas, Caesar, tuae clementiae laus est, eorum ipsorum ad crudelitatem te[1] acuet[2] oratio? Atque in hac causa non nihil equidem, Tubero, etiam tuam, sed multo magis patris tui prudentiam desidero, quod homo cum ingenio tum etiam doctrina excellens genus hoc causae quod esset non viderit. Nam si vidisset, quovis profecto quam isto modo a te agi maluisset. Arguis fatentem. Non est satis: accusas eum qui causam habet aut, ut ego dico, meliorem quam tu aut, ut tu vis, parem.
Haec admirabilia[3], sed prodigi simile[4] est quod dicam. Non habet eam vim ista accusatio ut Q. Ligarius condemnetur, sed ut necetur[5]. Hoc egit civis Romanus ante te nemo: externi sunt isti[6] mores[7] aut levium Graecorum aut immanium barbarorum. Nam quid agis aliud? ut Romae ne sit, ut domo[8] careat, ne cum optimis fratribus, ne cum hoc T. Broccho avunculo, ne cum eius filio consobrino suo[9], ne nobiscum vivat, ne sit in patria? Num est, num potest magis carere his omnibus quam caret? Italia prohibetur, exsulat. Non tu hunc[10] ergo patria privare, qua caret, sed vita vis.