Appearance

Theme

Reading text

Font
Size
100%
Spacing
Contrast
normal

Gallia est omnis dīvīsa in partēs trēs, quārum ūnam incolunt Belgae.

Issues / Feedback

This report will be visible to the general public on our GitHub issue tracker. Please do not submit private or sensitive information.
Only needed if you want updates or clarification on GitHub.
Book 1
Book 2
Book 3
Book 4
Book 5
Book 6
Book 7
Chapter 1§ 7.1 Chapter 2§ 7.2 Chapter 3§ 7.3 Chapter 4§ 7.4 Chapter 5§ 7.5 Chapter 6§ 7.6 Chapter 7§ 7.7 Chapter 8§ 7.8 Chapter 9§ 7.9 Chapter 10§ 7.10 Chapter 11§ 7.11 Chapter 12§ 7.12 Chapter 13§ 7.13 Chapter 14§ 7.14 Chapter 15§ 7.15 Chapter 16§ 7.16 Chapter 17§ 7.17 Chapter 18§ 7.18 Chapter 19§ 7.19 Chapter 20§ 7.20 Chapter 21§ 7.21 Chapter 22§ 7.22 Chapter 23§ 7.23 Chapter 24§ 7.24 Chapter 25§ 7.25 Chapter 26§ 7.26 Chapter 27§ 7.27 Chapter 28§ 7.28 Chapter 29§ 7.29 Chapter 30§ 7.30 Chapter 31§ 7.31 Chapter 32§ 7.32 Chapter 33§ 7.33 Chapter 34§ 7.34 Chapter 35§ 7.35 Chapter 36§ 7.36 Chapter 37§ 7.37 Chapter 38§ 7.38 Chapter 39§ 7.39 Chapter 40§ 7.40 Chapter 41§ 7.41 Chapter 42§ 7.42 Chapter 43§ 7.43 Chapter 44§ 7.44 Chapter 45§ 7.45 Chapter 46§ 7.46 Chapter 47§ 7.47 Chapter 48§ 7.48 Chapter 49§ 7.49 Chapter 50§ 7.50 Chapter 51§ 7.51 Chapter 52§ 7.52 Chapter 53§ 7.53 Chapter 54§ 7.54 Chapter 55§ 7.55 Chapter 56§ 7.56 Chapter 57§ 7.57 Chapter 58§ 7.58 Chapter 59§ 7.59 Chapter 60§ 7.60 Chapter 61§ 7.61 Chapter 62§ 7.62 Chapter 63§ 7.63 Chapter 64§ 7.64 Chapter 65§ 7.65 Chapter 66§ 7.66 Chapter 67§ 7.67 Chapter 68§ 7.68 Chapter 69§ 7.69 Chapter 70§ 7.70 Chapter 71§ 7.71 Chapter 72§ 7.72 Chapter 73§ 7.73 Chapter 74§ 7.74 Chapter 75§ 7.75 Chapter 76§ 7.76 Chapter 77§ 7.77 Chapter 78§ 7.78 Chapter 79§ 7.79 Chapter 80§ 7.80 Chapter 81§ 7.81 Chapter 82§ 7.82 Chapter 83§ 7.83 Chapter 84§ 7.84 Chapter 85§ 7.85 Chapter 86§ 7.86 Chapter 87§ 7.87 Chapter 88§ 7.88 Chapter 89§ 7.89 Chapter 90§ 7.90
Book 8
Julius Caesar · De bello Gallico

Book 1, Chapter 31

Text kindly provided by Perseus

Eo concilio dimisso, idem princeps civitatum qui ante fuerant ad Caesarem reverterunt petieruntque uti sibi secreto in occulto de sua omniumque salute cum eo agere liceret.

Ea re impetrata sese omnes flentes Caesari ad pedes proiecerunt: non minus se id contendere et laborare ne ea quae dixissent enuntiarentur quam uti ea quae vellent impetrarent, propterea quod, si enuntiatum esset, summum in cruciatum se venturos viderent.

Locutus est pro his Diviciacus Haeduus: Galliae totius factiones esse duas; harum alterius principatum tenere Haeduos, alterius Arvernos.

Hi cum tantopere de potentatu inter se multos annos contenderent, factum esse uti ab Arvernis Sequanisque Germani mercede arcesserentur.

Horum primo circiter milia XV Rhenum transisse; postea quam agros et cultum et copias Gallorum homines feri ac barbari adamassent, traductos plures; nunc esse in Gallia ad C et XX milium numerum.

Cum his Haeduos eorumque clientes semel atque iterum armis contendisse; magnam calamitatem pulsos accepisse, omnem nobilitatem, omnem senatum, omnem equitatum amisisse.

Quibus proeliis calamitatibusque fractos, qui et sua virtute et populi Romani hospitio atque amicitia plurimum ante in Gallia potuissent, coactos esse Sequanis obsides dare nobilissimos civitatis et iure iurando civitatem obstringere sese neque obsides repetituros neque auxilium a populo Romano imploraturos neque recusaturos quo minus perpetuo sub illorum dicione atque imperio essent.

Unum se esse ex omni civitate Haeduorum qui adduci non potuerit ut iuraret aut liberos suos obsides daret.

Ob eam rem se ex civitate profugisse et Romam ad senatum venisse auxilium postulatum, quod solus neque iure iurando neque obsidibus teneretur.

Sed peius victoribus Sequanis quam Haeduis victis accidisse, propterea quod Ariovistus, rex Germanorum, in eorum finibus consedisset tertiamque partem agri Sequani, qui esset optimus totius Galliae, occupavisset et nunc de altera parte tertia Sequanos decedere iuberet, propterea quod paucis mensibus ante Harudum milia hominum XXIIII ad eum venissent, quibus locus ac sedes pararentur.

Futurum esse paucis annis uti omnes ex Galliae finibus pellerentur atque omnes Germani Rhenum transirent; neque enim conferendum esse Gallicum cum Germanorum agro neque hanc consuetudinem victus cum illa comparandam.

Ariovistum autem, ut semel Gallorum copias proelio vicerit, quod proelium factum sit ad Magetobrigam, superbe et crudeliter imperare, obsides nobilissimi cuiusque liberos poscere et in eos omnia exempla cruciatusque edere, si qua res non ad nutum aut ad voluntatem eius facta sit.

Hominem esse barbarum, iracundum, temerarium: non posse eius imperia, diutius sustineri.

Nisi quid in Caesare populoque Romano sit auxilii, omnibus Gallis idem esse faciendum quod Helvetii fecerint, ut domo emigrent, aliud domicilium, alias sedes, remotas a Germanis, petant fortunamque, quaecumque accidat, experiantur. Haec si enuntiata Ariovisto sint, non dubitare quin de omnibus obsidibus qui apud eum sint gravissimum supplicium sumat.

Caesarem vel auctoritate sua atque exercitus vel recenti victoria vel nomine populi Romani deterrere posse ne maior multitudo Germanorum Rhenum traducatur, Galliamque omnem ab Ariovisti iniuria posse defendere.

Reader settings

Side Panel

Text SizeRelative to your text size
85%

Textual Aids

Touch Navigation