M. Tulli Ciceroni in Q. Caecilium Oratio
Quae Divinatio Dicitur
Si quis vestrum, iudices, aut eorum qui adsunt, forte miratur[1] me, qui tot annos in causis iudiciisque publicis ita sim[2] versatus ut defenderim[3] multos, laeserim neminem, subito nunc mutata voluntate ad accusandum descendere, is, si mei consili causam rationemque cognoverit, una et id quod facio probabit, et in hac causa profecto neminem praeponendum mihi esse actorem putabit.
Cum quaestor in Sicilia fuissem, iudices, itaque ex ea provincia decessissem[4] ut Siculis omnibus iucundam diuturnamque memoriam quaesturae nominisque mei relinquerem, factum est uti cum summum in veteribus patronis multis, tum non nullum etiam in me praesidium suis fortunis constitutum esse arbitrarentur. Quare[5] nunc populati atque vexati cuncti ad me publice[6] saepe venerunt, ut suarum fortunarum[7] omnium causam defensionemque susciperem. Me saepe esse[8] pollicitum, saepe ostendisse dicebant, si quod tempus accidisset, quo tempore aliquid a me requirerent, commodis eorum me non defuturum.
Venisse tempus aiebant non iam ut commoda sua[9], sed ut vitam salutemque totius provinciae defenderem; sese iam ne deos quidem in suis urbibus ad quos confugerent habere, quod eorum[10] simulacra sanctissima C. Verres ex delubris religiosissimis sustulisset; quas res luxuries in flagitiis, crudelitas in suppliciis, avaritia in rapinis, superbia in contumeliis efficere potuisset, eas omnis sese hoc uno praetore per triennium pertulisse; rogare et orare ne illos supplices aspernarer quos me incolumi nemini supplices esse oporteret.